27 października br., odbyło się skupienie sióstr przełożonych Zgromadzeń Zakonnych Żeńskich Archidiecezji Lubelskiej. Tradycyjnie w programie były: konferencja, komunikaty ks. J. Szczypy i Siostry Referentki Diecezjalnej, Adoracja Najświętszego Sakramentu, Różaniec - Tajemnice Światła, oraz punkt kulminacyjny - Msza św.
Tym razem na to modlitewne spotkanie została zaproszona m. Krystyna Dębowska z bezhabitowego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. M. Krystyna przez 12 lat pełniła funkcję przełożonej generalnej swojego Zgromadzenia oraz pracowała w konsulcie Wyższych Przełożonych Zgromadzeń Żeńskich w Warszawie. Uczestniczyła w dwóch Synodach Biskupów w Rzymie: o formacji kapłańskiej w 1990 r., i o życiu konsekrowanym w 1994 r. Teraz zaś m. Krystyna jest pracownikiem biura historycznego przy Konsulcie Wyższych Przełożonych i zajmuje się historią zgromadzeń żeńskich. Jednocześnie jest przewodniczącą Komisji Życia Konsekrowanego przy konsulcie Zgromadzeń Zakonnych Żeńskich.
W naszej archidiecezji m. Krystyna gościła po raz pierwszy. Podczas wygłoszonej konferencji zaprezentowała Siostrom nowy dokument Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego: Rozpocząć na nowo od Chrystusa. Wnikliwie go analizując ukazała istotę tego dokumentu, w którym pokazana jest wartość życia konsekrowanego i jego zadania we współczesnym świecie. Podczas drugiego spotkania, zarówno Matka jak i Siostry dzieliły się radościami i trudnościami, jakie napotyka życie konsekrowane w dzisiejszym świecie. Po tym spotkaniu była okazja do modlitewnej refleksji przed Najświętszym Sakramentem.
W dniach 8-9 listopada odbył się Zjazd Dziekanów Wydziałów Teologicznych w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej. W spotkaniu uczestniczyli dziekani polskich akredytowanych wydziałów teologicznych (KUL, UAM, UO, UKSW, PAT, PWT i UWM) i przygotowujących się do akredytacji (Bobolanum, UMK, US, Ignacjanum, Sekcja Jana Chrzciciela Warszawa, WT Tarnów i WT Radom) oraz dziekani wydziałów teologicznych z Czech, Słowacji, Ukrainy, Białorusi, Litwy i Łotwy.
W dniach 8-11 listopada w Kazimierzu Dolnym n. Wisłą miała miejsce konferencja pt.: Filozofia XX wieku - próba podsumowania. Omawiane były m.in. zagadnienia etyki, egzystencjalizmu, postmodernizmu, pragmatyzmu, filozofii analitycznej, filozofii religii i fenomenologii. Dyskutowano również o tym, jaka jest filozofia na początku XXI w.
Reklama
14 listopada br. zmarł w 66. roku życia i 43. roku kapłaństwa śp. ks. Józef Kras, kapelan honorowy Ojca Świętego, kanonik gremialny Kapituły Archikatedralnej w Lublinie, doktor teologii. Zmarły urodził się 27 marca 1937 r. we Frampolu (obecnie diecezja zamojsko-lubaczowska), święcenia kapłańskie przyjął 18 kwietnia 1960 r. w Lublinie. Pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Agnieszki w Lublinie (1960-63) i parafii archikatedralnej (1966-85). W latach 1985-1997 był rektorem kościoła pw. Świętego Ducha w Lublinie i dziekanem dekanatu Lublin-Śródmieście (w latach 1982-85 wicedziekanem tego dekanatu). Zmarły pracował w różnych agendach Kurii Diecezjalnej, a następnie Kurii Metropolitalnej: w latach 1986-94 był wizytatorem diecezjalnym, w latach 1991-95 był członkiem Rady do Spraw Ekonomicznych, w latach 1992-1997 był przewodniczącym Wydziału Duszpasterstwa, w latach 1994-97 był członkiem Rady Programowej Katolickiego Radia Lublin, od 1997 r. był członkiem Rady Funduszu Obrony Życia i przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji do Spraw Ewangelizacji. Był także kapelanem Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Prawników Polskich (od 1992) oraz Towarzystwa Miłośników Lwowa (od 1998). W latach 1963-99 odbył studia specjalistyczne w KUL w zakresie teologii uwieńczone doktoratem, a od roku 1975 był wykładowcą teologii dogmatycznej na Wydziale Teologii KUL. Pogrzeb odbył się dnia 19 listopada 2002 r.
19 listopada w archikatedrze, pod przewodnictwem abp. Józefa Życińskiego, odbyła się Msza św. o pomyślność nowej Rady Miejskiej i wszystkich członków naszej lokalnej społeczności samorządowej.
21 listopada odbyła się konferencja pt.: Zmiana - jako czynnik rozwoju organizacji. Organizacje rozwijają się, gdy nadchodzą zmiany. Jakie są megatrendy w zakresie zmian w ujęciu globalnym i lokalnym, czego należy się spodziewać w świetle integracji z Unią Europejską? Jak wyglądają polskie doświadczenia w zakresie wprowadzania zmian (w różnych sektorach gospodarki, organizacjach non-profit)? Zmiany należy przewidywać, wprowadzać i sprawdzać. Jakie są metody ich projektowania i mierzenia na rynku kapitałowym? - to kilka zagadnień, jakie zostały omówione w czasie konferencji. Spotkanie, zorganizowano dla uczczenia 5. rocznicy powstania Instytutu Zarządzania i Marketingu oraz Koła Naukowego Studentów Zarządzania i Marketingu.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Do bazyliki w Jablonnem w regionie Libereca powróciła w sobotę skradziona niedawno czaszka św. Zdzisławy. Relikwię przekazali przedstawiciele policji na zakończenie pielgrzymki zorganizowanej w dniu świętej.
Konserwatorka, która pracowała nad zagrożoną podczas kradzieży czaszką świętej z XIII w., przekazała uratowaną relikwię arcybiskupowi Pragi Stanisławowi Przibylowi, który odprawiał główną Mszę dla kilkuset pielgrzymów. Arcybiskup pokazał ją zgromadzonym i położył na ołtarzu głównym. Pozostanie tam wystawiona do wieczora. To ostatnia możliwość zobaczenia relikwii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
