Gala wręczenia medalu odbyła się w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. To wyróżnienie otrzymało w sumie 15 osób i instytucji. Medal dostali m.in. bp Jerzy Mazur, o. Krzysztof Ziarnowski, Duchowy Patronat Misyjny Księży Sercanów, Komitet Pomocy Polskim Misjom z Ottawy oraz czasopismo „Echo z Afryki i innych kontynentów”.

Kapituła Medalu postanowiła uhonorować Kościół Tarnowski. Obecny rok jest szczególny dla diecezji tarnowskiej pod kątem misyjnym, bowiem upłynęło 50 lat od wielkiego otwarcia się diecezji na dzieło misyjne Kościoła. 15 maja 1973 r., pierwszych trzech księży tarnowskich stało się misjonarzami ad gentes. Pierwsze było Kongo. Od tamtej pory na misje udało się dokładnie 150 księży tarnowskich, z których 20 już nie żyje. Swoją posługę podjęli oni w 150 parafiach, na trzech kontynentach, w dwunastu krajach. W ciągu tych pięćdziesięciu lat do księży misjonarzy dołączyła liczna grupa sióstr zakonnych wywodzących się z różnych zgromadzeń, a także około 70 misjonarzy i misjonarek świeckich z diecezji tarnowskiej. Z fachową pomocą do krajów misyjnych udają się też wolontariusze, m.in.: lekarze, pielęgniarki, budowlańcy, elektrycy.

W ciągu 50 lat łącznie prawie 240 osób, duchownych i świeckich, zostało posłanych przez biskupów tarnowskich na misje. Pośród księży misjonarzy 4 zostało biskupami, w tym jeden w Afryce.

Obecnie 46 tarnowksich misjoanrzy pracuje w 12 krajach: w Republice Konga, Argentynie, Republice Środkowoafrykańskiej, Kamerunie, Peru, Republice Południowej Afryki, Boliwii, Brazylii, Czadzie, Kazachstanie, Ekwadorze, Kubie.

Obok głoszenia Ewangelii misjonarze tarnowscy prowadzą wiele dzieł charytatywnych, edukacyjncyh, medycznych. Dzięki ofiarom zebranym przez kolędników misyjnych powstał przed laty szpital w Bagandou w Republice Środkowoafrykańskiej. Diecezja cały czas wspiera jego działalność. W Kamerunie działa szkoła dla dzieci głuchoniemych i niepełnosprawnych. To od lat sztandarowe projekty Kolędy Misyjnej w diecezji tarnowskiej.

Dzięki pomocy płynącej z diecezji tarnowskiej misjonarzom udało się doprowadzić do wybudowania nowych kościołów, kaplic, centrów duszpasterskich, szkół i przedszkoli. Misjonarze i misjonarki mają również wkład w rozwój edukacji oraz utrwalanie lokalnej kultury. Starają się dotrzeć do różnych ludów i plemion przekazując im Dobrą Nowinę w ich własnych językach oraz w kontekście ich własnej kultury i tradycji. Dzięki misjonarzom powstały zapiski na temat zwyczajów, kultury, sztuki i tradycji wielu ludów i plemion, a także słowniki i zręby gramatyki mało znanych języków.

Zaangażowanie misyjne obejmuje całą diecezję tarnowską i angażuje nie tylko kapłanów i osoby życia konsekrowanego, ale przede wszystkim wiernych świeckich. To oni modlitewnie i materialnie stale wspomagają misje. Kolęda misyjna gromadzi tysiące dzieci w diecezji tarnowskiej, dorośli należący do Róż Różańcowych regularnie modlą się i wspierają misje. Różne akcje pomocy organizuje Tarnowski Wolontariat Misyjny, a jego członkowie także wyjeżdżają, by pomagać na misjach.

Diecezja tarnowska przoduje w Polsce w pomocy misjom. W ciągu 50 lat wierni wsparli dzieło misyjne sumą ponad 120 mln złotych. W funduszu tym znaczący udział mają kolędnicy misyjni. Na przestrzeni z górą trzydziestu lat zebrali oni 28,5 mln złotych kolędując u mieszkańców swoich parafii.

Największa pomoc materialna została skierowana do Afryki. Z funduszy pochodzących z diecezji tarnowskiej zbudowane zostały m.in. studnie (blisko 200), ośrodki zdrowia, szkoły, kościoły i kaplice, a także zakupione samochody (135) i barki (2). Z Tarnowa regularnie wysyłane były na Czarny Ląd – m.in. w kontenerach – lekarstwa, środki opatrunkowe oraz sprzęt liturgiczny.

Najwyższą ofiarą, jaką złożyli misjonarze, była poniesiona przez nich męczeńska śmierć. Diecezja tarnowska ma czterech takich męczenników: bł. ojca Zbigniewa Strzałkowskiego, księdza Jana Czubę, kleryka Roberta Gucwę i siostrę Czesławę Lorek ze Zgromadzenia Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wkrótce ma rozpocząć się na etapie diecezjalnym proces beatyfikacyjny ks. Jana Czuby – misjonarza w Republice Konga, który zginął 27 października 1998 r. W tym roku przypada 25. rocznica jego śmierci.