W dniu jego narodzin odbywało się w Krakowie przeniesienie relikwii św. Stanisława, biskupa męczennika, i stąd nasz Święty otrzymał imię Stanisław. Wiek XV, w którym przyszedł na świat św. Stanisław Kazimierczyk, to „szczęśliwy wiek Krakowa” - wiek świętych, epoka szczególnego rozkwitu życia duchowego i religijnego. O św. Stanisławie Kazimierczyku sługa Boży Jan Paweł II podczas Mszy św. beatyfikacyjnej 18 kwietnia 1993 r. mówił, że był to „żarliwy czciciel Eucharystii, nauczyciel i obrońca prawdy ewangelicznej, wychowawca, przewodnik na drogach życia duchowego, opiekun ubogich. Pamięć o jego świętości żyje i owocuje do dzisiaj. Tej pamięci lud Krakowa, a zwłaszcza lud Kazimierza, dawał wyraz przez modlitwę u jego relikwii nieprzerwanie aż do naszych czasów”. Od samego początku życie Świętego związane było z parafią i kościołem Bożego Ciała na Kazimierzu, do którego regularnie uczęszczał.

Pierwsze lata życia

Św. Stanisław Sołtys - zwany Kazimierczykiem od miejsca swojego urodzenia, czyli miasta Kazimierz, osobnego wówczas miasta, położonego tuż przy Krakowie - urodził się 27 września 1433 r. w rodzinie mieszczańskiej Macieja i Jadwigi. Jego ojciec był rzemieślnikiem sztuki tkackiej i przez wiele lat przewodniczył sądom miejskim. Stanisław już jako młody chłopak praktykował kult do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Hagiografowie i biografowie Kazimierczyka podkreślają, że pierwsze nauki pobierał w parafialnej szkole przy kościele Bożego Ciała. Ważne dla jego duchowości było zetknięcie się z kanonikami regularnymi pracującymi przy tym kościele. Po ukończeniu nauki w szkole przy parafii na Kazimierzu Stanisław podjął studia na Akademii Krakowskiej. Studiował tam m.in. logikę, gramatykę, retorykę, matematykę, fizykę, astronomię i muzykę. Następnie kontynuował studia na Wydziale Teologicznym, gdzie uzyskał doktorat.

W klasztorze Kanoników Regularnych Laterańskich

Ważnym momentem w życiu Stanisława Kazimierczyka była decyzja wstąpienia do klasztoru Kanoników Regularnych Laterańskich przy kościele Bożego Ciała na Kazimierzu. Nie jest bliżej znana data wstąpienia Stanisława do klasztoru. Mógł to być rok 1456. Na początku Stanisław odbył nowicjat. Wówczas już bardzo chętnie podejmował posługę wobec chorych i ubogich. Po zakończeniu nowicjatu Stanisław złożył śluby zakonne. Następnie przyjął święcenia kapłańskie. Mógł to być rok 1462 bądź 1463. W Krakowie wówczas biskupem był Tomasz ze Strzempina. W ciągu pierwszych lat kapłaństwa Stanisław zajmował się skryptorium oraz był wychowawcą młodych zakonników. Jak podkreślają jego biografowie, po pięciu latach kapłaństwa został mianowany kaznodzieją przy kościele Bożego Ciała na Kazimierzu. Z zachowanych źródeł historycznych wynika, że w tym kościele kazania głoszone były zarówno w języku niemieckim, jak i polskim. Stanisław Kazimierczyk biegle władał językiem niemieckim i w tym języku mógł również głosić kazania. W kazaniach wiele mówił na temat Eucharystii. Poruszał też zapewne aktualne problemy parafii. Jako pochodzący z Kazimierza znał obyczaje, problemy, troski i religijność jego mieszkańców. Funkcję kaznodziei pełnił do końca swego życia. W życiu zakonnym i kapłańskim św. Stanisława Kazimierczyka bardzo ważni byli ludzie chorzy, ubodzy i cierpiący. Jak piszą hagiografowie, św. Stanisław zawsze dostrzegał ludzkie cierpienie i niedolę. Starał się też wspierać ludzi w ich problemach. Sam bardzo często rezygnował z wygody, odbierał sobie część pożywienia po to, by móc podzielić się z drugim człowiekiem. Pełniąc posługę duszpasterską przy kościele Bożego Ciała, regularnie odwiedzał chorych parafian, przynosząc im Najświętszy Sakrament.

Grób - miejsce życia

Św. Stanisław Kazimierczyk zmarł w opinii świętości w święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Był to wówczas dzień 3 maja 1489 r. Jednak co do daty jego śmierci hagiografowie nie są zgodni. Ostatnie chwile swojego życia spędził w klasztornej infirmerii. Pochowany został w kościele Bożego Ciała w Krakowie na Kazimierzu, przy ołtarzu św. Marii Magdaleny. Jego grób stał się wkrótce miejscem szczególnego kultu.
3 maja 1969 r. kard. Karol Wojtyła odprawił Mszę św. przed ołtarzem Stanisława Kazimierczyka. W wygłoszonej wówczas homilii wskazał na potrzebę czynienia starań o formalne zatwierdzenie jego kultu przez Stolicę Apostolską. Już wcześniej, w 1913 r., biskup krakowski Adam Stefan Sapieha dokonał otwarcia trumny Stanisława Kazimierczyka. Wybuch wojny przeszkodził jednak w pracach przygotowawczych do formalnego zatwierdzenia kultu przez Stolicę Apostolską. Ponownego otwarcia trumny ze szczątkami Stanisława Kazimierczyka dokonał w 1947 r., z upoważnienia ordynariusza krakowskiego kard. Adama Sapiehy, ówczesny sufragan krakowski Stanisław Rospond. Ostatnie otwarcie trumny odbyło się w październiku 2009 r. Pobrano wtedy kostki na relikwie, do rozdzielenia po kanonizacji.
Uroczystej beatyfikacji Stanisława Kazimierczyka dokonał na placu św. Piotra w Rzymie 18 kwietnia 1993 r. Ojciec Święty Jan Paweł II, a jego kanonizacji dokona 17 października 2010 r. Papież Benedykt XVI.