Spirytyzm to wiara w możliwość obcowania z duchami osób zmarłych za pośrednictwem mediów w czasie seansów spirytystycznych.
Spirytyzm - podobnie jak wiele innych zjawisk paranormalnych - cechuje czasy kryzysów i przełomów. Gdy ginie wiara religijna, gdy zawodzą różne ideologie mające zapewnić człowiekowi bezproblemową egzystencję i raj na ziemi, wówczas ludzie zwracają się ku pierwotnym wierzeniom i przekonaniom, że osoba ludzka jest bytem złożonym, cielesno-duchowym, a nawet duchowo-cielesnym. Czynnik duchowy (dusza) nie umiera, jest nieśmiertelny. Co więcej - dusze ludzi zmarłych sprawują jakąś opiekę nad członkami swoich rodzin, rodów i szczepów. W sposób klasyczny świadczą o tym religie pierwotne (nie chodzi tu o animizm). To przekonanie istnieje także w religii chrześcijańskiej.
Jednakże teologia katolicka, będąca refleksją nad Objawieniem, wyraźnie naucza, że dusze ludzi zmarłych należą do Boga, innego świata i nie można ich sprowadzać przy pomocy technik mediumicznych do rzeczywistości doczesnej, którymi dysponowałby człowiek wyłącznie do celów doczesnych, zwykle do poznania przeszłości jakichś ludzi lub przyszłości uczestniczących w seansach spirytystycznych.
O ile wiem, młodzież biorąca udział w seansach spirytystycznych czyni to raczej z ciekawości niż z chęci oparcia swoich przekonań na doświadczeniach spirytystycznych. Gdyby tak było, stanowiłoby to naruszenie historii i ekonomii zbawienia. Dusze zmarłych nie mogą na zawołanie medium dowolnie „hasać” po tym świecie. Zjawiska tego typu nie są poparte żadnymi poważnymi racjami. Nawet parapsychologia podkreśla, że powyższych zjawisk nie da się przebadać metodami psychologii akademickiej.