Pani Aleksandro, Podziwiamy Pani wyczucie w prowadzeniu w „Niedzieli” strony dla Czytelników. Dzięki Pani m.in. odezwał się do nas pan Tomasz. Jak się okazuje, sąsiad z pobliskiego osiedla w Nowej Hucie. Pisze również wiersze, którymi nas obdarowuje, i jest tak pochłonięty różnymi sprawami, że na kontakty osobiste brakuje mu czasu. Może się to zmieni.
Życzymy pomyślności we wszystkim, co Pani czyni, aby łączyć ludzi. Cecylia z Krakowa

Do listu dołączone są wiersze, ale jeszcze innej osoby - pani Janiny, która pochodzi ze Lwowa, a mieszka obecnie k. Jeleniej Góry. Te wiersze to: „Rozmyślania emerytki”, „Lwów to miasto moich snów” oraz „Syneczku mój”. Szczególnie ten ostatni poruszył moje serce. Pani Janina pisze w nim o swoim synu, już dorosłym, który kiedyś był „taki malutki/ bezbronny i kruchutki/ malutkie nóżki i rączki/ zaciśnięte w piąstki”.
A potem też m.in.: „Ty spałeś, a ja czuwałam/wciąż się o Ciebie bałam”.
Ale najsmutniejszy jest koniec: „Nigdy nie myślałam, że będę taka sama,/ Stara i schorowana,/ I że nie będzie Cię przy mnie,/ Gdy będziesz mi potrzebny./ I będę Cię wołała: Syneczku mój!/ To ja - Twoja mama!”.
Ten wiersz dedykuję tym wszystkim, którzy oddają swoich starych rodziców do domów opieki, którzy wyjeżdżają „za morza” dla chleba, zostawiając za sobą kawałki siebie samych, i wreszcie tym wszystkim, którzy mają tak wiele ważniejszych spraw na swoich barkach, dla których łza matczyna jest tylko niewidocznym pyłkiem na oku wieczności. Ta łza jednak może kiedyś przygnieść niejedno ludzkie serce ciężarem nie do uniesienia.

Zapraszam do słuchania „Familijnej Jedynki” - niedzielnej audycji Redakcji Katolickiej w Programie I Polskiego Radia (godz. 6-9), gdzie w „Kochanym życiu” w niektóre niedziele odpowiadam na listy. (A)