Do terytorialsów dołączył w tym roku sekretarz Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego Koło w Gorzowie Wlkp. Wspólnie oznaczyli groby wpisane do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.
Tradycyjnie, przed Dniem Wszystkich Świętych, należy wcześniej odwiedzić i uporządkować groby zmarłych. Żołnierze z 12 WBOT każdego roku uczestniczą w akcji „Żołnierska pamięć” i odwiedzają wielkopolskie oraz lubuskie cmentarze, na których spoczywają powstańcy i osoby zasłużone ojczyźnie. Akcja porządkowania miejsc pamięci potwierdza wdzięczność żołnierzy 12 WBOT nie tylko wobec walczących w szeregach Armii Krajowej, ale także wobec środowisk kombatanckich. Terytorialsi ze 151. batalionu lekkiej piechoty, każdego roku doglądają miejsc spoczynku bohaterów na Ziemi Lubuskiej. Żołnierze tym razem pomagali oznaczać groby wpisane do ewidencji grobów weteranów o wolność i niepodległość Polski.
Dbamy o to, by każdego roku przyłączać się do akcji „Żołnierska pamięć”. Bohaterowie walk o Polskę oddali najcenniejszą rzecz za wolność – życie. Naszym obowiązkiem jest dbanie, by pamięć po nich pozostała – tłumaczy por. Tomasz Kozłowski, ze 151. blp w Skwierzynie.
Skwierzyńscy terytorialsi odwiedzili m.in. kwaterę saperów WP, poległych w 1945 roku podczas rozminowywania Powiatu Świebodzińskiego, grób starszego strzelca Kazimierza Gindera - Powstańca Wielkopolskiego, który brał udział w zdobyciu Lotniska Ławica oraz grób Marii i Mikołaja Ilczyńskich - żołnierzy 27. Dywizji Piechoty AK, którzy zostali odznaczeni srebrnym krzyżem zasługi z mieczami. Tadeusz Ilczyński zginął w walce w 1943 r. Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
Akcja „Żołnierska pamięć” ma na celu budowanie świadomości patriotycznej, historycznej oraz ma pielęgnować pamięć o poległych za Ojczyznę żołnierzach.
Wojska Obrony Terytorialnej wprowadzają pilotażowy program Grup Poszukiwawczo-Ratowniczych z psami. Pierwszą brygadą, która go podjęła jest 13. Śląska Brygada OT.
W dniach 22 -23.06 rozpoczęło się szkolenie nawigatorów, czyli osób, które w czasie akcji mają za zadanie iść w teren wraz z przewodnikiem i psem. Ich zadaniem jest nawigowanie zespołu tak, by cały wskazany grupie teren został dokładnie przeszukany. Później wybrane osoby zostaną przewodnikami psów. Grupa poszukiwawczo–ratownicza K9 będzie składała się z 13. osób w tym dowódcy i sześciu zespołów złożonych z nawigatora, przewodnika i psa.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
