Sześciu diakonów przyjęło 2 czerwca w Bazylice Jasnogórskiej sakrament kapłaństwa z rąk bp. Antoniego Długosza z Częstochowy. Byli to diakoni: Tomasz Chmielewski (Zambrów); Dawid Kołodziejczyk (Starogard Gdański); Arkadiusz Jaczewski (Wołomin); Grzegorz Zakrzewski (Łomża); Dariusz Laskowski (Warszawa); Dominik Libiszewski (Kielce). W homilii bp Długosz mówił: - W kontekście swojej tajemnicy życia, bo znacie swoje wady, słabości, i tej prawdy, która stoi dziś przed wami - przyjęcia święceń kapłańskich, przez lata formacji towarzyszyło wam pytanie: Panie Boże, czy rzeczywiście chcesz, abym był paulinem? Dzisiaj Kościół was powołuje i chce już skończyć wasze niepokoje i niepewności. Wybiera was, żebyście byli kapłanami.
O. Andrzej Napiórkowski, rektor seminarium, powiedział: - Jako wspólnota zakonna i seminaryjna cieszymy się, że przez tych nowo wyświęconych ojców zakon może dalej posługiwać ludziom tam, gdzie Opatrzność Boża wyznaczy im miejsca posługiwania.
Archidiecezjalny Kongres Misyjny Dzieci
Idziemy drogą świętości Jana Pawła II
W Dniu Dziecka - 1 czerwca na Jasną Górę przybyło ok. 2 tys. dzieci. Hasłem były słowa: „Idziemy drogą świętości z Janem Pawłem II”. Obecni byli: ks. Jan Piotrowski - dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych i ks. Jacek Gancarek - dyrektor diecezjalny. Mszy św. w Bazylice przewodniczył abp Stanisław Nowak - metropolita częstochowski, który nawoływał: - Trzeba każdego kochać. Ale jakbyśmy kochali tylko tych, których widzimy, z którymi żyjemy, to nie byłoby całkiem dobrze. Abp Nowak zaapelował o pomoc dla mieszkańców krajów misyjnych: - Możecie wołać: „Jezu, zbaw tych ludzi, niech nie giną z głodu!”.
Od rana przed Szczytem trwały zabawy i śpiewy prowadzone przez zespół „Missio” oraz przez Martę Nowakowską i Mirosława Wlazły. Dzieci przyniosły wykonane przez siebie kolorowe serca - symbole miłości do Jana Pawła II i wypisały na nich podziękowanie lub modlitwę do Papieża. Złożone przez dzieci ofiary zostaną przekazane na misje. Głównym organizatorem spotkania było Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci Archidiecezji Częstochowskiej.
Zapowiedzi
1 lipca - 70. Pielgrzymka Nauczycieli i Wychowawców; Pielgrzymka Kresowiaków i Towarzystwa Miłośników Lwowa; Pielgrzymka Bezrobotnych.
W skrócie
29 maja br. 25. rocznicę kapłaństwa obchodził o. Jan Pach, paulin. - Moje kapłaństwo jest bardzo mocno związane z Jasną Górą, bo oprócz nowicjatu i sześciu lat studiów w Krakowie, potem siedmiu lat w Rzymie cały czas przebywam właśnie tu. Jasna Góra nadaje sens mojemu kapłaństwu, życiu zakonnemu, w ogóle życiu człowieka powołanego - powiedział Jubilat. Mszy św. przewodniczył bp Antoni Długosz. Drugiej Mszy św. jubileuszowej, 6 czerwca, przewodniczył o. Izydor Matuszewski - generał Zakonu Paulinów. O. Pach jest doktorem mariologii, dyrektorem Jasnogórskiego Instytutu Mariologiczno-Maryjnego oraz Biblioteki Maryjnej.
1 czerwca w nocnym czuwaniu 300 sióstr ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi z trzech polskich prowincji dziękowało za 150 lat istnienia zgromadzenia. Obecna była przełożona generalna matka Fabiola Ruszczyk.
2 czerwca w 27. Pielgrzymce Klubów Inteligencji Katolickiej modliło się ok. 600 osób z 35 Klubów z całej Polski. Mszy św. przewodniczył oraz wygłosił homilię bp Gerard Kusz z Gliwic. Po Mszy św. pielgrzymi wysłuchali wykładów: ks. Jarosława Międzybrodzkiego i Jana Olbrychta. Drogę Krzyżową prowadził KIK z Lubaczowa. Uczestnicy pielgrzymki złożyli kwiaty pod pomnikami Jana Pawła II i kard. Stefana Wyszyńskiego.
W dniach 2 i 3 czerwca zgromadziło się na Jasnogórskich Spotkaniach AA ok. 10 tys. anonimowych alkoholików i ich rodzin. Mottem były słowa: „Prawda o mnie wczoraj i dziś”. Mszę św. odprawił dla pielgrzymów bp Antoni Długosz.
www.jasnagora.com
Jasnogórski telefon zaufania (0-34) 365-22-55 czynny codziennie od 20.00 do 24.00
24 stycznia dziennikarze czcili swojego patrona św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. W tym roku, w naszej diecezji wspomnienie to miało szczególne znaczenie, ze względu na obchody 100-
lecia pobytu w Jaśle, Sióstr Wizytek, zakonu kontemplacyjnego Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Zakon ten został założony właśnie przez tego Świętego. Na jubileusz ten nakłada się okrągła rocznica
400-lecia sakry biskupiej św. Franciszka Salezego. Akt ten miał miejsce 8 grudnia 1602 r. Jest więc okazja, by przypomnieć tą wspaniałą postać, polecając jego opiece wszystkich tych, którzy służą słowem
pisanym, mówionym w radio i w telewizji.
Św. Franciszek Salezy urodził się 23 sierpnia 1567 r. w rodzinnym zamku w Thorens, niedaleko Annecy we Francji. Ojciec planował dla syna wielką karierę. Zapewnił mu znakomite wykształcenie, najpierw
w Annecy, potem w Paryżu i w Padwie. Po uzyskaniu na Uniwersytecie w Padwie doktoratu z zakresu prawa cywilnego i kanonicznego Franciszek powrócił do domu. Ojciec chciał, żeby został adwokatem i członkiem
Senatu w Chambery. Upatrzył już nawet dla niego narzeczoną.
Franciszek jednak, niemal wbrew ojcu, postanowił zostać kapłanem. Do swoich studiów prawniczych i literackich dołączył teologię. Kiedy otrzymał godność dziekana Kapituły Kanoników w Genewie, ojciec
zgodził się z jego planami. Franciszek przyjął święcenia kapłańskie 18 grudnia 1593 r. Prawie rok później, 14 września 1594 r., biskup Genewy de Grenier wysłał go - młodego kapłana w okolice Chabalais.
Ks. Franciszkowi towarzyszył jego krewny, kanonik Louis de Sales. Mieli oni tam, w okolicach jeziora Leman, odnowić wiarę katolicką. Obszar ten, bowiem został podbity w 1536 r. przez protestanckich Berneńczyków.
Potem został zwrócony księciu Sabaudii.
Pośród uprzedzeń, przeciwności i opozycji ks. Franciszek Salezy rozpoczął swą misję, która wytyczyła odtąd kierunek jego życia. Swoją modlitwą, pokutą, nauczaniem i pisarstwem potrafił on nawrócić
do Kościoła katolickiego cały ten region. Swoją duchowość oparł na trzech znaczących pojęciach: "pobożność, miłość i miłosierdzie". Streszczają one całą rzeczywistość życia wewnętrznego, wyrażające: świętość,
pobożność, pietyzm, miłość, doskonałość i doświadczenie Boga.
8 grudnia 1602 r. Franciszek Salezy otrzymał sakrę biskupią w Thorens. Przez następne 20 lat jako gorliwy pasterz dokładał wszelkich starań, aby odrodzić wiarę w Kościele w duchu reform Soboru Trydenckiego.
Jego działalność sięgała poza Sabaudię. Był uznanym kaznodzieją w Paryżu, Chambéry i w Dijon. W tym ostatnim mieście, będącym stolicą Burgundii poznał baronową Joannę de Chantal, z którą 6 czerwca 1608
r. założył Zakon Nawiedzenia Maryi Panny. Zakon ten został zatwierdzony jako żyjący we wspólnocie, kontemplacyjny. Mogły do niego wstępować również wdowy, pragnące poświęcić się życiu zakonnemu, których
nie mogły przyjmować inne zakony.
Jako biskup, Franciszek Salezy troszczył się zarówno o bogatych, jak i o biednych. Ci ostatni mieli u niego szczególne względy. Franciszek głosił nie tylko kazania, ale prowadził także obfitą korespondencję.
W 1608 r. napisał, z myślą o ludziach świeckich, dzieło Filotea - Wstęp do życia pobożnego. W 1616 r. napisał drugie dzieło - Traktat o miłości Bożej. To dzieło skierowane było przede wszystkim do zakonników
i duchownych. Obydwie pozycje należą do klasyki duchowości.
Franciszek Salezy zmarł 28 grudnia 1622 r. w Klasztorze Sióstr Wizytek w Lyonie.
Proces beatyfikacyjny wszczęto w 1661 r., kanonizacja odbyła się 19 kwietnia 1665 r. Aktu tego dokonał papież Aleksander VII. Papież Pius IX ogłosił św. Franciszka Salezego doktorem Kościoła 16 listopada
1877 r.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
– Jak rozumiany jest symbol nicejski w różnych wyznaniach chrześcijańskich i jakie ma znaczenie w budowaniu jedności wyznawców Chrystusa – na to pytanie odpowiedzieli uczestnicy panelu ekumenicznego nt. „Prawdziwa wiara łączy, nie dzieli”, który odbył się wieczorem 23 stycznia w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie.
Na początku spotkania ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor seminarium, wyraził nadzieję, że panel przyczyni się do przybliżenia problematyki dotyczącej dialogu ekumenicznego. „Musimy wspólnie kroczyć ku jedności i pojednaniu między wszystkimi chrześcijanami. Credo nicejskie może być podstawą i punktem odniesienia tej wędrówki” – zacytował słowa Leona XIV z listu apostolskiego „In unitate fidei” z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego. „To, co nas łączy, jest naprawdę czymś znacznie większym niż to, co nas dzieli!” – kontynuował ks. Selejdak za Leonem XIV i wskazał, że prawdziwy ekumenizm powinien być skierowany ku przyszłości, pojednaniu na drodze dialogu, wymianie darów i dziedzictwa duchowego”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
