Program duszpasterski związany z przeżywaniem beatyfikacji sługi Bożego Jana Pawła II w archidiecezji krakowskiej obejmuje dwa ściśle ze sobą powiązane etapy. Pierwszym jest bezpośrednie przygotowanie do tej niezwykłej uroczystości, a drugim - troska o pielęgnowanie jej owoców. Czas przygotowania będzie się pokrywał z przeżyciem Wielkiego Postu, Triduum Paschalnego i oktawy Zmartwychwstania. Szczególny akcent pragniemy w tym okresie położyć na odnowę naszej modlitwy, aby pogłębiła się nasza komunia z Bogiem. Drugi etap, następujący po beatyfikacji, będzie obejmował celebracje dziękczynne, a także przeżywany w październiku w Krakowie Światowy Kongres Miłosierdzia i następującą po nim peregrynację obrazu Jezusa Miłosiernego do wszystkich parafii naszej archidiecezji. W tym etapie nastąpi pogłębienie formacji modlitewnej i bardziej dojrzałego przeżywania sakramentów świętych, a szczególny akcent duszpasterskich działań będzie położony na „niesienie światu ognia miłosierdzia”. Będzie to więc szczególne działanie ewangelizacyjne, inspirowane „wyobraźnią miłosierdzia”.
W pierwszym etapie realizacji tego programu podejmiemy wspólnie następujące działania:
- Bezpośrednie przygotowanie do beatyfikacji rozpocznie się w Środę Popielcową. Odpowiednie propozycje duszpasterskie na ten dzień zostaną przesłane do parafii.
- W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu w parafiach odczytywany będzie list pasterski Metropolity Krakowskiego.
- Dalsze etapy wspólnej drogi duchowej odnowy będą się dokonywać w ramach wielkopostnych celebracji, a więc niedzielnych Eucharystii, rekolekcji dla dzieci, młodzieży i dorosłych, Dróg Krzyżowych, „Gorzkich żali”, celebracji Świętego Triduum Paschalnego i innych spotkań tego świętego czasu. Odpowiednie pomoce duszpasterskie zostaną przesłane do parafii.
- Wydział Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży przygotuje publikację zawierającą propozycje katechez oraz prezentacji do zrealizowania w szkole na temat postaci Jana Pawła II i przeżycia jego beatyfikacji.
- Dwa dni przed beatyfikacją rozpoczniemy w naszej archidiecezji tradycyjną Nowennę ku czci św. Stanisława, przeżywaną w katedrze wawelskiej, gromadzącą parafie, które w roku 2010 przeżyły wizytacje kanoniczne. Będzie ona w pierwszej części przygotowaniem, a w drugiej dziękczynieniem za beatyfikację. Nowenna ta posiada szczególnie wymowny charakter. To z katedry wawelskiej, od grobu św. Stanisława, Bóg wezwał go do Rzymu, na stolicę św. Piotra.
Po przeżyciu beatyfikacji rozpocznie się czas modlitw dziękczynnych oraz dalsze ubogacanie naszego życia duchowością Jana Pawła II.
Fragment Komunikatu Kurii Metropolitalnej w Krakowie w sprawie przygotowania do beatyfikacji Jana Pawła II
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Obraz ulewy i śniegu wyrasta z realiów Palestyny. Deszcz jesienny i wiosenny rozstrzyga o zbiorach, a śnieg na Hermonie i w górach Libanu zasila potoki. Ten fragment zamyka wezwanie z Iz 55 do szukania Pana i do porzucenia drogi grzechu. Prorok Izajasz, w końcowej części księgi pocieszenia wygnańców (rozdz. 40-55), podaje obraz pewności: słowo Pana działa jak woda, która wnika w ziemię, budzi ziarno, daje nasienie siewcy i chleb jedzącemu. Hebrajskie dābār oznacza słowo i wydarzenie. W Biblii to pojęcie obejmuje także czyn, tak jak w opisie stworzenia z Rdz 1. Bóg mówi i zarazem stwarza fakt. Wers 11 używa przysłówka rēqām, „pusto, bez plonu”, w sensie „wrócić z pustymi rękami”. Słowo wraca do Boga jak posłaniec, z wykonanym zadaniem. Stąd w tekście pojawia się „posłannictwo”; w tle stoi czasownik „posłać” (šālaḥ). Pojawia się też „dokonać” (ʿāśāh) i „spełnić pomyślnie” (hiṣlīaḥ). W wygnaniu babilońskim obietnica powrotu brzmiała jak sen. Prorok pokazuje, że ta obietnica ma skuteczność samego Boga. Skuteczność słowa wynika z woli Boga, nie z siły ludzkiej. Bóg prowadzi swoje słowo aż do skutku, tak jak woda prowadzi ziemię do urodzaju. Septuaginta oddaje „słowo” jako logos. To ułatwiło chrześcijańskim czytelnikom widzieć tu zapowiedź Słowa, które przychodzi i przynosi owoc w historii. Obraz mówi także o kolejności. Najpierw słowo przenika, potem rodzi urodzaj. To uczy wytrwałości w słuchaniu i w nawróceniu. Woda działa po cichu, a jednak nieodwołalnie. Tak samo działa słowo Boże w człowieku i wspólnocie. Ono rozszerza zdolność słuchania, porządkuje pragnienia, prowadzi do czynu.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
