Setną rocznicę powstania świętowała w pierwszą niedzielę czerwca parafia pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Łodzi-Retkini. Mszy św. jubileuszowej przewodniczył abp Władysław Ziółek
W Liturgii uczestniczyli liczni kapłani, klerycy, diakoni, siostry zakonne, przedstawiciele władz. Przybyły poczty sztandarowe oraz asysty z wielu łódzkich parafii. Uroczystości jubileuszowe miały miejsce w przeddzień Nawiedzenia parafii przez Matkę Bożą w znaku Jej Jasnogórskiej Ikony. Maryja przybyła do parafii 9 czerwca, by umocnić wiarę wspólnoty, pocieszyć ludzi chorych, starszych, a także wyprosić u Swego Syna błogosławieństwo dla dzieci i młodzieży.
Proboszcz ks. kan. Roman Łodwig przywołał dzieje parafii oraz historię poprzedniej i obecnej świątyni. Wspomniał pracujących tutaj kapłanów, a także lud Boży zamieszkujący teren parafii.
Retkińską parafię erygował 5 czerwca 1910 r. bp włocławski Stanisław Zdzitowiecki. Pierwszy kościół został poświęcony w 1910 r. W czasie II wojny światowej Niemcy urządzili w świątyni magazyn. Po wyzwoleniu odbyło się ponowne poświęcenie kościoła. Na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku kościół został rozbudowany. Nowa świątynia była wznoszona pod troskliwym okiem ks. proboszcza Jana Sobczaka, który przez 33 lata ofiarnie wypełniał kapłańską posługę wobec wspólnoty parafialnej.
Ksiądz Arcybiskup zauważył, że każdy jubileusz z natury swojej jest wezwaniem do tego, aby z wdzięcznością wspominać przeszłość, by otwierać się na przeżywanie teraźniejszości, a zarazem ufnie patrzeć w przyszłość. (…) Mieszkańcy wsi Retkinia zabiegali o to, aby mieć świątynię i w niej oddawać chwałę Bogu. Sto lat temu te pragnienia się urzeczywistniły. Wtedy zaczął się dla wiernych nowy czas, ożywiony obecnością wzniesionej świątyni i tym wszystkim, czym może ona służyć ludziom wierzącym. „Dzisiaj przeżywamy ten jubileusz w nowym, przestronnym kościele. Jest on dziełem tego pokolenia, kiedy to Retkinia rozrosła się do osiedla liczącego kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców. Chociaż były to czasy trudne, jednak przy zjednoczeniu serc, umysłów i rąk, pod znakomitym przewodnictwem ks. inf. Jana Sobczaka pragnienia ludzkich, katolickich serc można było pomyślnie zrealizować” - podkreślił abp Ziółek.
Oby te czerwcowe dni, w których świętowano jubileusz oraz przyjmowano w parafii Obraz Nawiedzenia, stały się pięknym darem dla całej wspólnoty i przyniosły jej obfitość Bożego błogosławieństwa.
W lutowym numerze miesięcznika „Piazza San Pietro” Leon XIV odpowiada na list mężczyzny, który określa się jako „ateista kochający Boga”. Prawdziwy problem nie polega na wierzeniu lub niewierzeniu w Boga, ale na poszukiwaniu Go — i właśnie w tym tkwi godność oraz piękno naszego życia - przypomina Ojciec Święty.
„Nie może być ateistą ten, kto kocha Boga, kto szuka Go szczerym sercem” - tak Papież Leon XIV odpowiada, cytując św. Augustyna, na list nadesłany do redakcji miesięcznika „Piazza San Pietro”, wydawanego w Watykanie. Autorem korespondencji jest mężczyzna o imieniu Rocco, pochodzący z regionu Reggio Calabria. Ojciec Święty dziękuje czytelnikowi za nadesłane słowa i odpowiada na jego wątpliwość: czy możliwe jest określanie siebie jako ateisty, a jednocześnie kochanie Boga?
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
