W atmosferze szczególnego jubileuszu 25-lecia Pontyfikatu Jana Pawła II 13 października br. podczas uroczystej Mszy św. w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej i św. Ojca Pio w Terliczce
17 dziewcząt i 16 chłopców z gimnazjum i liceum przyjęło sakrament bierzmowania.
Ojciec Święty pielgrzymował do Fatimy w 1982 r., by przed figurą Matki Bożej wyrazić wdzięczność za ocalenie życia, by mógł dalej prowadzić lud Boży do zbawienia. Sakrament
bierzmowania jest sakramentem dojrzałości. Istota tej dojrzałości wyraża się w dojrzałości wiary. Młodzi ludzie urodzili się w rodzinach chrześcijańskich i wychowani zostali
w religii katolickiej. Sami tego nie dokonali. W okresie wzrastania przyswoili sobie świadomie to, co otrzymali nieświadomie w dzieciństwie z woli rodziców.
Wraz z ich rozwojem fizycznym i umysłowym następował rozwój dojrzałości duchowej.
Po przygotowaniach katechetycznych przez proboszcza o. Jana Sochockiego i sprawdzeniu tego przygotowania przez kanclerza ks. Stanisława Szczupaka młodzież stanęła do przyjęcia sakramentu
z rąk bp. Stanisława Padewskiego, ordynariusza diecezji charkowsko-zaporoskiej, który był głównym celebransem Mszy św. Kaznodzieja skierował do wiernych słowa: „Dojrzała wiara to nie
tylko wierzyć w Boga, ale uwierzyć Bogu, zawierzyć Bogu tak dalece, żeby mieć świadomość, że nie jestem igraszką losu, że nie wiadomo po co znalazłem się na planecie grzesznej ziemi, ale że
wiem, że Bóg mnie prowadzi i daje znaki w moim życiu swojej obecności. My jesteśmy głusi, ślepi i tych znaków nie rozpoznajemy. Wiara dojrzała to jest uwierzyć Bogu i umieć
rozpoznać Boże znaki w spotykanych na drodze ludziach i wydarzeniach. Takimi znakami danymi nam przez od Boga, które musimy prawidłowo odczytać, są dla nas Jan Paweł II, o.
Pio, bł. Matka Teresa, św. Faustyna i objawienia fatimskie” - mówił Ksiądz Biskup.
Wdzięcznością za otrzymany dar sakramentu bierzmowania były części radosne Różańca rozważane przez młodzież bierzmowaną podczas nabożeństwa fatimskiego.
Nabożeństwo kończyło oddanie hołdu Dzieciom Fatimskim przez ucałowanie ich relikwii.
Legnicka Kuria Biskupia informuje, że z dniem 21 stycznia 2026 roku ks. Józef Lisowski, dotychczasowy kanclerz Legnickiej Kurii Biskupiej, przeszedł na emeryturę, a Biskup Legnicki Andrzej Siemieniewski urząd kanclerza powierzył ks. Piotrowi Kruczykowi. Odwołany został również sekretarz Biskupa Legnickiego.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Na stanowisku wykopaliskowym Al-Deir w prowincji Sohag egipscy archeolodzy odkryli pozostałości dużego kompleksu klasztornego z czasów bizantyjskich. Według oficjalnych informacji, jest to największe znalezisko tego typu w regionie. Klasztor, zbudowany w całości z cegły mułowej, składał się z kilku prostokątnych budynków o wymiarach od 2,4 na 2,1 metra do 4,5 na 4,8 metra.
Budynki miały tynkowane ściany z wbudowanymi niszami, wewnątrz znajdowały się prostokątne sale, z których niektóre na wschodnich krańcach miały struktury apsydalne. Można je było prawdopodobnie zidentyfikować jako miejsca modlitwy i nabożeństw, poinformowała strona internetowa „La Brújula Verde”, powołując się na informacje z niemieckiej agencji katolickiej KNA, która zamieściła zdjęcia znalezisk. Do tych wspólnych pomieszczeń przylegały sklepione komnaty, prawdopodobnie wykorzystywane jako pojedyncze cele dla mnichów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.