Beatrycze z Silvy pochodziła z portugalskiej rodziny szlacheckiej. W 1447 r. trafiła na kastylijski dwór królowej Izabeli Portugalskiej. Jej uroda miała budzić zachwyt dworzan, ale i zazdrość królowej. Beatrycze zdecydowała się opuścić dwór i przez niemal 30 lat prowadziła życie poświęcone Bogu w Klasztorze Santo Domingo w Toledo.

Centrum jej duchowości stała się Maryja Niepokalana. W czasach gdy teologowie wciąż spierali się o Niepokalane Poczęcie, Beatrycze zapragnęła, aby właśnie ta tajemnica kształtowała nową wspólnotę zakonną. W 1484 r. tworzyła ją wraz z towarzyszkami w Toledo. Pięć lat później papież Innocenty VIII zatwierdził fundację.

Beatrycze nie doczekała ostatecznego ukształtowania się swego dzieła. W 1511 r. koncepcjonistki otrzymały własną regułę. Ich duchowość połączyła kontemplację, modlitwę, pokutę i czystość z naśladowaniem Maryi oraz całkowitym oddaniem się Chrystusowi.

28 lipca 1926 r. Pius XI ogłosił Beatrycze błogosławioną, a 3 października 1976 r. Paweł VI ją kanonizował. W tym roku mija więc pół wieku od kanonizacji kobiety, która chciała zniknąć z oczu świata, a pozostawiła po sobie dzieło obecne w Kościele do dziś. Paweł VI podczas kanonizacji podkreślił, że sekret jej doświadczenia duchowego i świętości zawierał się w jednym imieniu: Maryja Niepokalana.

Św. Beatrycze z Silvy, dziewica ur. 1424 r. zm. 9 sierpnia 1490 r.