Żył w czasach, gdy chrześcijański Wschód rozdzierały spory o święte obrazy, a bizantyjscy cesarze zakazywali kultu ikon i prześladowali tych, którzy wpatrując się w nie, kierowali oczy i myśli ku Prawdzie, którą jest sam Bóg. Święty Jan Damasceński, nie bacząc na zakazy wydane przez panów tego świata, całym swoim autorytetem stanął po stronie kultu obrazów.

Urodził się w Damaszku, w zamożnej i wpływowej rodzinie arabskich chrześcijan. Otrzymał gruntowne wykształcenie. Początkowo, podobnie jak jego ojciec, pełnił funkcję w państwowej administracji, lecz zrezygnował z dworskiej kariery, by poświęcić się modlitwie i nauce w klasztorze św. Saby niedaleko Jerozolimy. Tu patriarcha jerozolimski Jan V wyświęcił go na kapłana.

W klasztorze św. Saby Jan napisał swoje najważniejsze dzieła teologiczne, w tym Wykład wiary prawdziwej, który przez stulecia był podręcznikiem myśli dogmatycznej chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu. Do historii przeszedł jako obrońca kultu świętych obrazów. Jego nauczanie wywarło wpływ na uczestników soboru nicejskiego II, na którym przywrócono kult obrazów, czego Jan jednak nie doczekał – zmarł ok. 749 r. w klasztorze św. Saby. Jest uważany za ostatniego z Ojców Kościoła wschodniego i twórcę pierwszej wielkiej syntezy myśli chrześcijańskiej. W 1890 r. papież Leon XIII ogłosił go doktorem Kościoła.

Św. Jan Damasceński, prezbiter i doktor Kościoła ur. ok. 675 r. zm. ok. 749 r.