Drugi List do Tymoteusza to ostatni list św. Pawła Apostoła do jego umiłowanego ucznia, napisany w rzymskim więzieniu między 64 a 67 r., na krótko przed śmiercią Pawła. Zawiera on ojcowską zachętę i wezwanie do zachowania wierności Ewangelii i krzewienia Bożej nauki także w obliczu prześladowań i sprzeciwu. Wytrwałość w cierpieniach, stałość w wierze i bezwarunkowe oddanie się misji głoszenia – to fundamenty przekazu Pawła skierowanego do Tymoteusza.
Już w pierwszych słowach Paweł zachęca swojego ucznia do odnowienia duchowego daru. Podkreśla w ten sposób znaczenie czynnej wiary jako niezbędnego elementu ożywiającego charyzmat. Życie duchowe oraz gotowość do podjęcia misji mogą się rozwijać jedynie w kontekście żywej wiary. Apostoł definiuje precyzyjnie naturę daru Bożego: jest to charyzmat mocy, miłości i trzeźwego myślenia. Wyzwala on człowieka z lęku, ponieważ Duch Boży obdarowuje wierzących odwagą oraz gotowością do niezłomnej służby. Dzięki temu misja głoszenia Ewangelii może się rozwijać.
Paweł zachęca Tymoteusza, aby nie wstydził się Ewangelii, i podkreśla wagę wiernego świadectwa mimo prześladowań. Wytrwałość w pokonywaniu przeciwności stanowi wezwanie do konkretnego wcielenia w życie przyjętego powołania. Wysuwa ono na pierwszy plan cenę opowiedzenia się za Ewangelią. Za wezwaniem tym kryje się jednocześnie zapewnienie, że ludzka wytrwałość nie pozostaje bez odpowiedzi – towarzyszy jej Boża moc. Apostoł napomina Tymoteusza, aby pozostał wierny otrzymanym naukom. Podkreślają one bowiem jedność apostolskiej nauki, która streszcza się w wezwaniu do niezachwianej wiary oraz niestrudzonej miłości.
Wyrażenie „dobry depozyt” odnosi się przede wszystkim do przekazanego przez Pawła i Apostołów ewangelicznego przesłania – Bożej prawdy o Jezusie Chrystusie i darowanym człowiekowi przez Niego zbawieniu. Oznacza on Boskie objawienie, fundamenty wiary, które należy wiernie zachować. Zadaniem Tymoteusza jest nie tylko trzymanie się Ewangelii, ale także aktywne jej strzeżenie i ochrona przed wypaczeniami. Zaniedbanie odpowiedzialności za strzeżenie nienaruszalności depozytu grozi rozbiciem jedności wspólnoty wiary. Apostoł podkreśla, że depozyt wiary ma być strzeżony „z pomocą Ducha Świętego”, i wskazuje na Boże towarzyszenie w trudzie zachowywania nienaruszalności prawdy o zbawieniu. Ów trud nie jest wyłącznie ludzkim wysiłkiem – staje się możliwy dzięki wsparciu Ducha Świętego. W kontekście eschatologicznym depozyt odnosi się do ostatecznych prawd zbawienia, które wypełnią się w doskonałym planie Bożym. Boże obietnice strzeżone dzięki wierze, opartej na niezachwianej ufności, znajdą swoją ostateczną realizację. Zachęta do strzeżenia dobrego depozytu łączy zatem ewangelizacyjny charakter otrzymanej wiary z eschatologiczną ufnością, że dotrzemy do celu, którego gwarantem jest sam Bóg. Autentyczna misja domaga się wierności Ewangelii, a Ewangelia może pozostać żywa, jeżeli stanie się niezawodnym źródłem nadziei.
Prorok Izajasz w 43. rozdziale uroczyście zapowiada „nowe wyzwolenie”. Najpierw jednak przypomina Izraelitom pierwsze wyzwolenie, które stało się podstawą więzi z Bogiem – chodzi o wyprowadzenie ich z Egiptu. To wtedy Bóg otworzył dla Izraela „drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody”, a gdy Izrael był zagrożony przez wojsko faraona, uratował swój lud przed niechybną śmiercią. To właśnie te wydarzenia, które określamy jednym terminem: exodus (wyjście), stały się wstępem do tego, co wydarzyło się pod Synajem – czyli do zawarcia przymierza między Bogiem i narodem izraelskim. Pierwsze wyzwolenie było przejawem Bożej potęgi, a sami Izraelici byli świadkami wielkich cudów, takich jak plagi czy przejście przez Morze Czerwone. Potem doświadczenie Bożej troski o nich w czasie wędrówki przez pustynię oraz zawarcie pod Synajem przymierza stały się dla narodu wybranego fundamentem własnej tożsamości. Dlatego na te wydarzenia mógł się on powoływać w razie niebezpieczeństw i wszelkich trudnych sytuacji. Ale lud, który to przymierze nieustannie zrywał, znalazł się ponownie w wielkich tarapatach. Oto jest teraz na wygnaniu – czyli w niewoli babilońskiej. Stary Testament ukazuje ten czas jako zasłużoną karę dla Izraela, który sam zgotował sobie taki los przez ignorowanie przymierza. Wielokrotnie przestrzegali przed tym starotestamentowi prorocy. Teraz jednak Izajasz zapowiada zmianę sytuacji. Oto Bóg ponownie zainterweniuje. Dokona czegoś nowego („rzecz nowa”). Dlatego Izraelici nie będą już wspominać chwalebnych dni wyjścia z Egiptu, bo one już minęły – to są dawne rzeczy. Teraz, gdy doświadczą nowego wyzwolenia, jeszcze potężniejszego, będą powoływać się na nie zawsze, gdy znajdą się w niedoli, w jakimś kłopocie lub niebezpieczeństwie. Izrael jest ludem wybranym – przypomina prorok Izajasz – a zatem jest ludem Boga, Jego własnością, o którą On w sposób szczególny dba. On się tym ludem opiekuje, sam bowiem sobie go utworzył. Nie dziwi więc, że te nowe doświadczenia, które nastąpią, mają być nieustannie opowiadane, by głosić Bożą chwałę. To nowe wyzwolenie było upragnione przez uciemiężony lud, który dopiero w tak trudnej sytuacji zrozumiał swój grzech. Bo przecież największym grzechem było odwrócenie się od Boga i Jego przymierza, na co wciąż zwracali uwagę prorocy. Trzeba jednak nadmienić, że to nowe wyzwolenie staje się zapowiedzią jeszcze innego wyzwolenia. Boża interwencja zapowiadana przez Izajasza – wyzwolenie ludu Bożego spod władzy Babilonu, powrót do swojej ziemi i odbudowanie Jerozolimy wraz ze świątynią – spełni się w sposób doskonały dopiero w Jezusowym dziele odkupienia. To Jezus Chrystus dokona wyzwolenia człowieka od jego grzechów, co umożliwi zawarcie nowego rodzaju więzi między Bogiem i człowiekiem. Tę relację Pismo Święte będzie nazywać Nowym Przymierzem. Innym i lepszym od tego zawartego pod Synajem.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Piotr zaczął tonąć, gdy skupił się na falach. Zwątpienie często rodzi się z nadmiaru bodźców i braku skupienia na Bogu. Najważniejsze też dla nas, uwierzyć w Syna Bożego, w Jego boską moc, w Jego obecność, która oznacza zbawienny ratunek. Doświadczenie mocy Jezusa i Jego zbawczego działania jest uwarunkowane naszą wiarą. Piotr szedł po jeziorze, ale uląkł się i zwątpił w pomoc Jezusa. Trzeba bardziej zaprosić Go do łodzi swojego życia, mieć z Nim osobistą relację wiary i miłości. Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się.
Blisko 30 tysięcy widzów w całej Polsce zobaczyło w pierwszy weekend premierowy film "Najświętsze Serce" ("Sacré Coeur"). To jeden z najbardziej poruszających obrazów religijnych ostatnich lat – produkcja, która wcześniej stała się prawdziwym fenomenem we Francji i wywołała szeroką społeczną dyskusję.
– Siłą tego filmu są świadectwa ludzi, którzy się w nim pojawiają. To jest pokazanie tego, co jest najbardziej prawdziwe – spotkania człowieka z Panem Bogiem – mówi Łukasz Sośniak SJ, jezuita, redaktor naczelny portalu jezuici.pl.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
