Znamy wiele pięknych polskich tradycji adwentowych, bardziej i mniej uduchowionych. A jakie zwyczaje kultywowane są w innych krajach Europy? Oto niektóre z nich.
Anglia. Tradycją adwentową jest tu dekorowanie domów jemiołą. To roślina symbolizująca pokój i pojednanie. Stąd też wziął się zwyczaj całowania się pod jemiołą. Pokój i pojednanie symbolizuje również ostrokrzew i w wielu domach zobaczyć można jego gałązki.
Niemcy. To właśnie tutaj narodziła się tradycja kalendarza adwentowego – pierwszy taki ręcznie zrobiony kalendarz powstał ponad 200 lat temu. W klasycznym wydaniu do poszczególnych okienek wkłada się czekoladkę z odbitym świątecznym wzorem. Kalendarz ma pomagać w odliczaniu dni do Bożego Narodzenia. Jeśli chodzi o dekoracje, to w Niemczech bardzo popularne są poinsecje. Ta roślina symbolizuje miłość, optymizm i nadzieję, stąd nierzadko obdarowuje się nią rodzinę i przyjaciół.
Włochy. Choinka ubierana jest już 8 grudnia, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi. Jest to dzień wolny od pracy, więc Włosi masowo wybierają się wtedy na jarmarki i targi bożonarodzeniowe. To również czas, kiedy zaczyna się budować szopki. Są stawiane nie tylko w domach, ale też w szkołach, urzędach itd. Bardzo popularne są żywe szopki – i nic dziwnego, w końcu to we włoskim Greccio pierwszą przygotował św. Franciszek.
Reklama
Czechy. 4 grudnia odcina się gałązkę wiśni lub czereśni. Następnie wstawia się ją do wazonu z wodą i ustawia w ciepłym miejscu. Gałązkę należy pielęgnować, bo jeśli zakwitnie do 24 grudnia, oznaczać to będzie spełnienie życzeń w nowym roku.
Dania. 1 grudnia zapala się świecę-kalendarz. Ma ona podziałkę dwudziestu czterech kresek, jest zdobiona motywami jodły i skrzatów. Należy pilnować, by zdmuchnąć świecę, zanim roztopi się kreska oznaczająca następny dzień. Duńczycy lubią też wysyłać kartki świąteczne – są one najczęściej zdobione specjalnymi pieczęciami, sprzedawanymi jedynie w okresie Adwentu (dochód wspiera później potrzebujące dzieci). Ciekawostką są też duńskie wieńce adwentowe, ponieważ wiele z nich wykonanych jest nie z gałązek, ale z... ciasta chlebowego.
Węgry. Każdy tydzień Adwentu ma swoją nazwę: Papierowy, Brązowy, Srebrny i Złoty. 13 grudnia (we wspomnienie św. Łucji) zasiewa się nasiona pszenicy – jeśli zakiełkują na Wigilię, w kolejnym roku można się spodziewać urodzaju. Również tego dnia panny na wydaniu wypisywały 13 karteczek z męskimi imionami. W kolejnych dniach paliły po jednej kartce, a z tej, która pozostała, odczytywały imię przyszłego męża.
Szwecja. Adwent obchodzony jest tu bardzo radośnie, a duże znaczenie ma światło – zarówno świece zapalane w wieńcu adwentowym, jak i siedmioramienne świeczniki, stawiane w oknach razem z gwiazdą betlejemską. Choć takie dekoracje można kupić w każdym sklepie, wiele osób chce je wykonać samodzielnie, dlatego organizowane są liczne warsztaty wytapiania świec.
Hiszpania. Tuż przed Wigilią odbywa się wielki finał El Sorteo Extraordinario de Navidad – największej świątecznej loterii na świecie. Organizowana jest ona nieprzerwanie(!) od 1812 r. Mimo wysokiej ceny losów przed punktami ich sprzedaży ustawiają się bardzo długie kolejki.
Norwegia. W okresie przedświątecznym organizowane są Julebord – przyjęcia dla przyjaciół lub współpracowników. Spotkania te są bardzo popularne i starannie przygotowywane.
Kościół rozpoczyna Adwentem nowy rok liturgiczny. Nazwa "adwent"
wywodzi się od łacińskiego słowa "adventus" i tłumaczy się jako przybycie,
zbliżanie się, nadejście. W starożytnym Rzymie słowem tym określano
oczekiwanie na uroczyste wkroczenie do miasta cesarza lub dygnitarza
państwowego obejmującego urząd. Zaś w sensie religijnym oznaczało
ono coroczne przybywanie bóstwa do świątyni. W Kościele Adwent od
samego początku był oczekiwaniem na przyjście Chrystusa, zarówno
w sensie Wcielenia (Święta Narodzenia Pańskiego), jak i powtórnego
przyjścia (Paruzja).
Rozwój historyczny Adwentu sięga czasów starożytnych
Kościoła. Najstarsze wzmianki o okresie przygotowującym do Bożego
Narodzenia odnajdujemy w Liber officiorum św. Hilarego z Poitiers (
+ 376 r.). W swym dziele autor zachęca wiernych, aby zachowywali
post przed Narodzeniem Pańskim. O podobnym poście wspomina także
biskup Perpetuus (+ 490 r.) i Grzegorz z Tours (+ 490 r.). Z kolei
synod w Saragossie (389 r.) nakazuje pobożnym chrześcijanom chodzić
do kościoła już od 17 grudnia. Nie tylko na Zachodzie, ale i na Wschodzie
Kościół wprowadza liturgiczne przygotowanie do lepszego przeżycia
i godniejszego uczczenia tajemnicy Wcielenia. Świadczą o tym wyraźnie
homilie adwentowe z V w. Teodora z Ancyry, Antypasa z Bostry czy
Sewera z Antiochii.
Adwent kształtowały dwie tradycje: gallikańska (Galia,
Hiszpania - IV w.) i rzymska (VI w.). Tradycja gallikańska nadała
Adwentowi charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie,
kolor fioletowy, brak Gloria i Te Deum w liturgii). Początkowo trwał
trzy tygodnie, później na wzór Wielkiego Postu nawet czterdzieści
dni. Przygotowywał do Świąt Epifanii (Objawienia - 6 stycznia), a
od V w. do Świąt Narodzenia Pańskiego (25 grudnia). Tymczasem w Rzymie
Adwent zawsze miał charakter liturgicznego przygotowania na radosne
święta. Trwał sześć niedziel, a jego rozwój nastąpił za pontyfikatu
papieża Gelazego i Symplicjusza (V w.). Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (
+ 604 r.) obejmował już 4 niedziele i był wyraźnie czasem przygotowania
na przyjście Chrystusa. Dopiero liturgia galijska wprowadziła do
Adwentu rzymskiego aspekt eschatologiczny. Ostatecznie też w wiekach
średnich obie tradycje połączyły się, dając Adwent liturgicznie rzymski,
a ascetycznie gallikański. Na przełomie XII i XIII w. tak ukształtowany,
został powszechnie przyjęty w całym Kościele.
Zgodnie z odnową liturgiczną Soboru Watykańskiego II (
1962-65), Adwent rozpoczyna się w niedzielę najbliższą święta św.
Andrzeja Apostoła, tj. między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa od 23
do 28 dni i obejmuje cztery niedziele. Liturgicznie dzieli się na
dwa okresy. Pierwszy (do 16 grudnia) podejmuje motyw oczekiwania
na powtórne przyjście Chrystusa w chwale (Paruzja), a drugi (od 17
grudnia) skupia uwagę wiernych na bezpośrednim przygotowaniu do obchodów
Świąt Narodzenia Pańskiego. W czytaniach Kościół przybliża postać
proroka Izajasza z jego mesjańskimi proroctwami, działalność Jana
Chrzciciela, wypowiedzi Chrystusa o swoim powtórnym przyjściu, a
także wydarzenia poprzedzające samo narodzenie w Betlejem.
Charakterystyczne dla Adwentu jest sprawowanie o świcie
Mszy św. wotywnej o Najświętszej Maryi Pannie (tzw. Roraty). Podczaj
tej Mszy zapalana jest dodatkowa świeca (roratka), która symbolizuje
Maryję - Jutrzenkę poprzedzającą przyjście Jezusa - Wschodzącego
Słońca. Razem z Maryją wierni z zapalonymi świecami i lampionami,
pogrążeni w ciemności oczekują na przyjście Zbawiciela. Z dodatkową
świecą w Adwencie związany jest też inny polski zwyczaj. Otóż do
katedry wawelskiej, w pierwszą niedzielę Adwentu, przedstawiciele
siedmiu stanów niegdyś szlacheckiej Rzeczypospolitej przynosili zapalone
świece. Wypowiadając słowa: "jestem gotowy na sąd Boży", kolejno
do Ołtarza podchodzili: król, prymas, senator, ziemianin, rycerz,
mieszczanin i chłop, umieszczając swoją świecę na siedmioramiennym
świeczniku. W kościołach w Adwencie pojawia się także wieniec z czterema
świecami. Zielone gałązki jodły symbolizują życie, zaś cztery świece
oznaczają cztery adwentowe niedziele. Tradycja ta pochodzi z Niemiec,
a jej początki sięgają XIX w., kiedy to protestant, pastor J. H.
Wichern, w 1833 r. w Hamburgu, po raz pierwszy przygotował adwentowy
wieniec. Zwyczaj zawieszania wieńca adwentowego w kościołach i domach
prywatnych rozprzestrzenił się nie tylko wśród protestantów, ale
bardzo szybko został przyjęty także przez katolików. Czasami też
możemy spotkać się z tzw. kalendarzem adwentowym. Wykonany jest w
formie schodów lub drabiny, po których każdego dnia figurka Dzieciątka
Jezus schodzi coraz niżej ku ziemi.
Należy podkreślić, iż zgodnie z reformą ostatniego Soboru
Adwent jest czasem radosnego oczekiwania na przyjście Pana. W takim
też duchu powinniśmy ten okres dany nam przez Kościół przeżywać,
będąc zawsze gotowymi na spotkanie z Panem, który już się zbliża.
Prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński przebywa obecnie w szpitalu w związku z infekcją - poinformował PAP rzecznik PiS Rafał Bochenek w środę. Dodał, że prezes partii pozostanie w szpitalu „pewnie kilka dni”.
Wcześniej w środę media donosiły, że prezes Kaczyński trafił do jednego z warszawskich szpitali, gdzie będzie hospitalizowany kilka dni.
Papież wezwał Polaków do wierności Słowu Bożemu i Tradycji Kościoła. To one mają być „busolą duszpasterstwa” – powiedział Ojciec Święty. Na audiencji ogólnej Leon XIV przypominał o 35. rocznicy przywrócenia w Polsce Ordynariatu Polowego.
Oto pełna treść papieskiego pozdrowienia do Polaków:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.