Wzruszający jubileusz obchodziła Szkoła Podstawowa z Oddziałem Przedszkolnym im. Jana Pawła II w Walawie. W czwartek 6 czerwca szkoła świętowała 10. rocznicę nadania jej imienia Jana Pawła II – papieża Polaka, wiecznego pielgrzyma i przyjaciela młodzieży.

Uroczystość rozpoczęła się od Eucharystii pod przewodnictwem ks. Zbigniewa Jakieły. Oprawę Liturgii uświetnili swoją czynną obecnością rodzice uczniów oraz byli wychowankowie szkoły. W tym wyjątkowym dniu swoim przybyciem szkołę zaszczycili liczni goście z władz powiatu przemyskiego i gminy Orły na czele z wicestarostą p. Janem Januszem oraz wójtem p. Bogusławem Słabickim. Po Mszy św. nastąpił przemarsz pod budynek szkoły, gdzie w scenerii ogrodu sensorycznego nastąpiły uroczyste odśpiewanie Barki i oficjalne powitanie gości przez dyrektor p. Agatę Wydrzyńską-Lach. Następnie uczniowie z klas III-VIII zaprezentowali montaż słowno-muzyczny przybliżający pontyfikat Ojca Świętego, jego słowa i przesłanie pozostawione młodym ludziom. Po części artystycznej pani dyrektor wygłosiła przemówienie, w którym przypomniała, jak zrodziła się idea nadania szkole imienia Jana Pawła II, oraz wskazała, w jaki sposób placówka realizuje zadania wynikające z jego nauczania. W dalszej części głos zabierali kolejno zaproszeni goście, którzy na ręce pani dyrektor złożyli okolicznościowe upominki. Niespodzianką – przygotowaną przez rodziców – był tort, którego symbolicznego pokrojenia dokonała pani dyrektor Danuta Daniel – inicjatorka powołania patrona szkoły w 2014 r. Był to moment, w którym jak w kalejdoskopie zaczęły się pojawiać wspomnienia minionych dni, miesięcy i lat szkolnego życia.

Po części oficjalnej nastąpił czas na pamiątkowe zdjęcia w ogrodzie, także z udziałem przedstawicieli stowarzyszenia „Damy i Huzary”. Na zakończenie wszyscy zaproszeni goście udali się na obiad przygotowany przez rodziców. Każdy jubileusz jest okazją do wspomnień, powrotu do chwil, które – choć minione – zawsze pozostają w pamięci. Dostrzeganie czasu jest cudownym darem dojrzałości. Trudno bowiem być obojętnym wobec miejsca, w którym zostawiło się część życia…