W roku 40. rocznicy koronacji cudowniej figury Matki Bożej Przyczyny Naszej Radości, 19 sierpnia, na szczyt Góry Iglicznej przybyli ludzie pracy i członkowie NSZZ „Solidarność”.
Po raz 27. do sanktuarium Marii Śnieżnej pielgrzymowali działacze, sympatycy i emerytowani członkowie NSZZ „Solidarność” z całego kraju. Tradycyjnie rolę organizatorów pełnili przedstawiciele Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu we współpracy z solidarnościowym Zarządem Dolnośląskim Regionu i kołem leśników z Międzylesia.
Wydarzenie zaszczyciło swoją obecnością wielu gości, wśród nich minister Ireneusz Zyska, eurodeputowana Anna Zalewska, dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu Tadeusz Łozowski, wiceprzewodniczący Zarządu Regionu Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność” Piotr Majchrzak oraz nadleśniczy Krzysztof Rusinek z Międzylesia.
W tym roku główną intencją pielgrzymki była modlitwa za zmarłych i żyjących członków NSZZ „Solidarność” w roku 43. rocznicy jej powstania. Centralnym punktem spotkania była Msza święta pod przewodnictwem księdza kustosza Wojciecha Iwanickiego.
W wygłoszonej homilii ksiądz kustosz przypomniał, że każdy z nas jest dzieckiem Bożym. – Niezależnie od tego, ile masz lat, nie możesz zapomnieć, że jesteś dzieckiem Bożym. To jest zadanie dla każdego z nas, nawet jak się ma 80 lat – stwierdził, podkreślając znaczenie trudu, jaki wiąże się z pielgrzymowaniem. – Pamiętajcie, życie jest drogą do nieba, w której wypełnia się cała nasza doczesność i wy to czynicie – dodał ks. Iwanicki, zaznaczając, że nikt, kto przybył na dzisiejszą uroczystość, nie zrobił tego z przymusu.
Po wspólnej modlitwie pielgrzymi udali się do pobliskiej Marianówki, gdzie odbył się piknik przygotowany przez miejscowe nadleśnictwo i związkowców z Solidarności. Spotkanie ubogacił występ ludowego zespołu z Idzikowa.
Śmierć kapłana zatrzymuje codzienny rytm parafii. Milkną dzwony, a ciszę wypełniają wspomnienia. Tak było w Świebodzicach, gdzie 16 września odbyła się żałobna Msza święta za ks. kan. Jana Mrowcę, który przez 23 lata był proboszczem parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Mszy świętej żałobnej przewodniczył bp Ignacy Dec. – Nasze lata przemijają jak trawa, a Ty, Boże, trwasz na wieki. Dzisiaj przekazujemy do domu niebieskiego naszego brata, kapłana Jana. Eucharystia jest dziękczynieniem. Dziękujemy za jego serce, które biło miłością do ludzi – powiedział biskup.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
Przychodzi zawsze nagle, niespodziewanie, z zaskoczenia i jakby za wcześnie. Nie zapraszana, a jednak nieustannie wkrada się w nasze codzienne życie. Nikt jej nie szuka, większość jej unika, nie chce o niej rozmawiać. Odsuwa się ją na margines, jakby można było o niej zapomnieć. A ona ciągle powraca, przypomina o sobie. Przeciwniczka życia. Czasem przychodzi powoli, jakby chciała przygotować, dać czas, oswoić. Próbujemy się z nią jakoś ułożyć, pogodzić, a nawet ją uosobić, jakby można było wejść z nią w dialog, coś jeszcze wynegocjować. A przecież z każdym dniem jesteśmy jej bliżsi. Towarzyszy nam od urodzenia. Pojawia się na horyzoncie wtedy, gdy wydaje się, że można by jeszcze żyć. Jakby stała gdzieś za rogiem, skrywająca się na ulicach miast i wsi. Jakby czeka na szpitalnych korytarzach. Zabiera radość, nadzieję, rozrywa miłość. Pozostawia ból, żal, samotność i pustkę. Wpisana w ludzkie życie, pozostaje jednak w nieświadomości. Wspólne chwile zapisują się w pamięci, na kartach fotografii i albumów. Pozostaje pustka, której niczym nie da się zapełnić. Dotyka tego, kto odchodzi i tych, którzy zostają.
ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 25 marca 2026; Rok A, II
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
