Reklama

Niedziela Łódzka

Miłość jest twórcza

Wychodzimy z założenia, podobnie jak św. Maksymilian, że nie można stać w miejscu, tylko trzeba szukać dróg dojścia do człowieka – mówi o. Sebastian Bielski, proboszcz parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Łodzi.

Niedziela łódzka 34/2023, str. IV

[ TEMATY ]

Łódź

historia diecezji łódzkiej

Archiwum parafii

Wierni licznie uczestniczą w uroczystościach kościelnych

Wierni licznie uczestniczą w uroczystościach kościelnych

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W latach 60. i 70. XX wieku sen z powiek ordynariuszy diecezji łódzkiej spędzały budowane w Łodzi nowe osiedla mieszkaniowe, m.in. Dąbrowa, na którym wrogo nastawione wobec Kościoła władze PRL uniemożliwiały powstanie świątyni. Miało to być typowo socjalistyczne „osiedle bez Boga”.

Czas na Dąbrowę

Budowę osiedla Dąbrowa rozpoczęto w 1960 r. Wraz z pojawieniem się pierwszych projektów bp Michał Klepacz zaczął składać postulaty o zlokalizowanie w nim kościoła. Pierwszy wniosek został złożony już w 1957 r. – wówczas sprawę odroczono. W 1960 r. złożono ponowny wniosek lecz władze miasta uznały tę prośbę za przedwczesną tłumacząc, że projekt osiedla nie został do końca sprecyzowany i do tej kwestii strony powrócą w 1963 r. Jednak w poufnej wiadomości skierowanej do Warszawy stwierdzono, iż „założenia przestrzennej zabudowy miasta […] nie przewidują lokalizacji kościoła i domu parafialnego”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Nadzieja pojawiła się z początkiem lat 70. (tzw. dekada Edwarda Gierka), po wydaniu przez władze, po 15-letnim okresie starań, zgody na budowę kościoła na Teofilowie w Łodzi. „Jedna sprawa odpadła z głowy teraz kolej na Dąbrowę” – miał powiedzieć bp Józef Rozwadowski. Niestety, także i tym razem wszelkie zapewnienia okazały się płonne.

Reklama

Działalność Kurii Biskupiej wsparli sami mieszkańcy osiedla, którzy osobiście wystosowywali w sprawie budowy kościoła petycje do władz w Łodzi i Warszawie. Za każdym razem rozpatrywano je negatywnie. Jednego z sygnatariuszy tych pism Mirosława Kimnesa aresztowano i po kilku przesłuchaniach poddano go przymusowemu badaniu psychiatrycznemu. Zdiagnozowano u niego „manię budowy kościołów”.

Władze miejskie zezwoliły na budowę kościoła oraz powołanie parafii dopiero w 1981 r., po przemianach związanych z powstaniem NSZZ „Solidarność”.

Budowa świątyni

Decyzję o budowie kościoła na Dąbrowie w Łodzi wydano 29 stycznia 1981 r. po 23 latach starań. Jeszcze tego samego roku, 12 czerwca, erygowano parafię św. Maksymiliana Marii Kolbego, a jej administrację powierzono franciszkanom.

O formie i kubaturze kościoła wraz z ośrodkiem parafialnym zadecydował konkurs, zorganizowany przez Kurię Biskupią we współpracy ze Stowarzyszeniem Architektów Polskich w Łodzi. Było to zdarzenie bezprecedensowe, stąd podczas przygotowań do konkursu pojawiły się problemy związane z brakiem jakichkolwiek sprawdzonych wzorców, odpowiadających potrzebom wiernych wielkomiejskiego osiedla – niewiadomą była wielkość wnętrza świątyni, właściwa ilości sal katechetycznych, a także odpowiednia liczba pomocniczych pomieszczeń kancelaryjnych.

Reklama

W konkursie wzięło udział pięć zespołów: z Bydgoszczy, dwa z Poznania i dwa z Łodzi. Dnia 14 listopada 1981 r. Sąd Konkursowy ogłosił werdykt, nagradzając pracę przygotowaną przez Witolda Millo z Łodzi. Architekt zaprojektował ośrodek w formie zwartej bryły z dominującym elementem świątyni, stanowiącej zamknięcie widokowe ul. Broniewskiego oraz dominantę osi tej ulicy na odcinku od ul. Rzgowskiej do obecnej al. Marsz. Śmigłego-Rydza. W głębi, za obiektem sakralnym zlokalizowano pozostałe budynki parafialne (plebanię, sale katechetyczne oraz pomieszczenia gospodarcze) w postaci dwóch zespołów zgrupowanych wokół dwóch wewnętrznych dziedzińców. Całość miała wieńczyć monumentalna wieża na kształt krzyża (ten element nie został zrealizowany, a obecnie w miejscu zaprojektowanej wieży stoi kilkunastometrowy krzyż).

Decyzję zatwierdzającą budowę ośrodka parafialnego św. Maksymiliana Marii Kolbego na Dąbrowie w Łodzi wydano we wrześniu 1982 r. W czerwcu następnego roku bp Rozwadowski poświęcił fundamenty, a w 1986 r. wmurował kamień węgielny, pobłogosławiony przez papieża Jana Pawła II jeszcze przed ogłoszeniem wyników konkursu. Poświęcenie świątyni nastąpiło w 1995 r., a pięć lat później – 22 października 2000 r. abp Władysław Ziółek dokonał jej konsekracji.

Wspólnota św. Maksymiliana

Reklama

Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego jest typową parafią miejską. W jej granicach mieszkają głównie osoby starsze, dlatego działalność ojców franciszkanów skierowana jest m.in. na seniorów. – W myśl zasady św. Maksymiliana: „Tylko miłość jest twórcza”, chcemy stworzyć coś dla ludzi – opowiada proboszcz parafii o. Sebastian Bielski i dodaje: – Stąd półtora roku temu narodziła się inicjatywa spotkań dla seniorów, które organizujemy przy pomocy różnych fundacji. W ramach tego projektu odbywają się cykle wykładów na temat przeżywania starości, radzenia sobie z żałobą po śmierci bliskiej osoby, a także walorów ziół leczniczych. W ten sposób chcemy wyciągnąć seniorów z ich domów, dać im możliwość spotkania z innymi osobami, jak również objąć duszpasterską opieką tych, którzy są na uboczu Kościoła, oferując im coś konkretnego i przydatnego. Planujemy rozszerzyć tę działalność i założyć dom pobytu dziennego dla osób starszych.

Pięknym zapleczem modlitewnym parafii na Dąbrowie jest Nieustający Różaniec, który trwa codziennie od 1982 r. – Duchowo jest to dla mnie rzecz niesamowita – wyznaje proboszcz parafii. Wspaniałym owocem tej modlitwy jest udział w Apostolstwie Żywego Różańca ok. 240 osób, które tworzą na terenie parafii 14 kół różańcowych. – Sprawia mi to olbrzymią radość i jest pięknym znakiem duchowej kondycji parafii – dodaje o. Sebastian Bielski. Przy parafii działają też trzy kręgi Domowego Kościoła, a także wiele innych grup formacyjnych, które swym zaangażowaniem i gorliwością wpływają na rozwój duchowy wspólnoty parafialnej.

Łódzcy franciszkanie niestrudzenie szukają sposobów dojścia do parafian na drodze ewangelizacyjnej. W tym roku planowane jest przywrócenie na szlak łódzkiej pielgrzymki na Jasną Górę grupy franciszkańskiej. Wymagającą, ale duchowo inspirującą inicjatywą jest zorganizowanie w parafii kursu Alpha, którego celem jest odnowienie wiary i ożywienie relacji z Chrystusem. – Wychodzimy z założenia – podobnie jak św. Maksymilian – że nie można stać w miejscu, tylko trzeba szukać dróg dojścia do człowieka – konkluduje o. Sebastian Bielski.

Z okazji przypadającego na dzień 14 sierpnia liturgicznego wspomnienia św. Maksymiliana Marii Kolbego w parafii na Dąbrowie w Łodzi corocznie odbywa się odpust parafialny. Oprócz Sumy odpustowej, będącej centralnym wydarzeniem całej uroczystości, w tym roku miał miejsce także koncert jazzowy w wykonaniu Adama Olesia Quartet „Hurdu Hurdu” (14 sierpnia) oraz zespołu The Gospel Time (15 sierpnia).

2023-08-14 14:23

Oceń: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Parafia pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Łodzi

[ TEMATY ]

historia diecezji łódzkiej

Piotr Drzewiecki

Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego
CZYTAJ DALEJ

Srebrny przycisk YouTube dla Matki Bożej

2025-08-30 16:11

Ks. Piotr Góra

Szczególnym i historycznym momentem tegorocznej 414. Pieszej Pielgrzymki Żywieckiej na Jasną Górę był akt zawierzenia Maryi, Królowej Polski, podczas którego złożono wyjątkowe wotum - srebrny przycisk YouTube’a, przyznany za przekroczenie 100 tys. subskrybentów cyklu „Szklanka Dobrej Rozmowy” prowadzonego przez ks. Marka Studenskiego. To pierwsze tego typu wotum na Jasnej Górze, będące znakiem, że Ewangelię można skutecznie głosić również w przestrzeni internetu.

ZOBACZ NAJNOWSZE ROZWAŻANIE KS. MARKA STUDENSKIEGO Przeczytaj także: Opowieść o drewnianym świecie Ks. Marek Studenski, który jest także wikariuszem generalnym diecezji bielsko-żywieckiej, wygłosił homilię podczas Mszy św. dla uczestników 414. Pieszej Pielgrzymki Żywieckiej na Jasną Górę. W słowie do pątników podkreślił, że najważniejszą szkołą pielgrzymki jest uczenie się zawierzenia Bogu we wszystkich sprawach życia.
CZYTAJ DALEJ

Matka bł. Carlo Acutisa: mój syn sprawił, że wiele osób zbliżyło się do Kościoła i wiary

Matka włoskiego błogosławionego Carlo Acutisa (1991-2006) Antonia Salzano powiedziała PAP przed jego kanonizacją, która odbędzie się w Watykanie 7 września, że za sprawą kultu do jej syna bardzo wiele osób zbliżyło się do Kościoła i wiary. Jak stwierdziła, to dlatego został nazwany „Bożym influencerem”.

Carlo Acutis urodził się 3 maja 1991 roku w Londynie, gdzie jego rodzice mieszkali z powodów zawodowych. Już jako dziecko skupił się na życiu religijnym, był autorem stron internetowych o cudach eucharystycznych i o świętych Kościoła. Zmarł w wieku 15 lat na białaczkę 12 października 2006 roku. Został pochowany w Asyżu. W 2019 roku jego ciało przeniesiono do tamtejszego kościoła Matki Bożej Większej.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję