W wielu tekstach o rodzinie Ulmów podkreśla się wielką charyzmę Józefa. Obdarzony wieloma talentami rozwijał je i służył nimi innym. Dziś jednak spójrzmy na Wiktorię, która jakby ukradkiem wychyla się z markowskiego domu.
Beatyfikacja całej rodziny to nowość, która podkreśla znaczenie relacji rodzinnych, codziennego bycia razem oraz budowania domu pełnego miłości, przebaczenia i szacunku. Taki dom pachnie chlebem. Z takiego domu subtelnie wyłania się obraz Wiktorii Ulmy, która swoją delikatną obecnością budowała ognisko domowe.
Niezwykle skromna, cicha, jakby nieco nieśmiała, miała w sobie ogromną siłę wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka. Za pozornym wycofaniem kryje się kobieta niezwykle silna i błyskotliwa. Jak wskazuje Stanisław Niemczak, bratanek Wiktorii, miała ona przenikliwy umysł i umiała wytłumaczyć skomplikowane rzeczy, nie potrzebując wielu słów.
Z kolei ks. Witold Burda, postulator procesu beatyfikacyjnego, wyjaśnia, że gdy patrzymy na Wiktorię, staje przed nami przepiękny obraz kobiety, bardzo serdecznej, otwartej, ciepłej, skromnej. Troszkę też w pewnym momencie jakby zamkniętej w sobie, ale to także ma głębokie uzasadnienie. – W jej domu starsze rodzeństwo już zakładało rodziny, a ona jeszcze nikogo takiego nie miała, żadnego narzeczonego, mówiąc dzisiejszym językiem. W pewnym momencie na jej drodze staje przyszły małżonek. I tutaj jej piękne cechy jeszcze bardziej rozkwitają, bo jest otoczona miłością i poczuciem bezpieczeństwa ze strony swojego przyszłego małżonka. Jej ogromna wrażliwość i otwartość na drugiego człowieka, jej nieskazitelna postawa moralna cały czas wypływająca z wiary, stają się fundamentem, na którym oboje będą budować swoje życie duchowe, moralne, już potem jako małżonkowie i rodzice – charakteryzuje postawę Wiktorii ks. Burda.
Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym daje łaskę. Wiktoria Ulma jest zatem dzisiaj przykładem i wzorem do naśladowania dla wszystkich kobiet i matek, że budowanie tego niematerialnego domu ma ogromne znaczenie w życiu całej rodziny. Wierność w rzeczach małych prowadzi do heroizmu podczas najważniejszych, życiowych wyborów.
Papież Franciszek otrzymał obraz przedstawiający Stasię, najstarszą córkę
Wiktorii i Józefa Ulmów
Świadectwo rodziny Ulmów jest chlubą państwa i narodu polskiego. Ale uważamy ich za bohaterów nie tylko naszych, lecz całej ludzkości. Prezydent RP Andrzej Duda
Na Papieskim Uniwersytecie Urbanianum w Rzymie 27 listopada 2018 r. odbyło się oficjalne otwarcie wystawy pt.: „Rodzina Ulmów. Honorując sprawiedliwych.” Wystawa – jak podkreślano w czasie jej otwarcia – poświęcona jest Rodzinie Ulmów i innym polskim rodzinom, które tak jak ona oddały życie, ratując Żydów podczas II wojny światowej. Otwarciu wystawy towarzyszyło sympozjum, w którym zaprezentowano kolejne świadectwa heroiczności Rodziny Ulmów. Wzięli w nim udział m.in. kard. Angelo Amato, emerytowany prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, abp Adam Szal, metropolita przemyski, Wojciech Kolarski, podsekretarz stanu z Kancelarii Prezydenta RP, Jan Kasprzyk, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, rektor Papieskiego Uniwersytetu Urbanianum prof. Leonardo Sileo oraz ks. dr Witold Burda, postulator procesu beatyfikacyjnego Rodziny Ulmów. Samorząd Województwa reprezentował wicemarszałek Piotr Pilch oraz radny województwa Bogdan Romaniuk, a jednocześnie fundator fundacji im. Rodziny Ulmów SOAR, która wraz z archidiecezją przemyską jest współorganizatorem wystawy. Współautorem wystawy jest też Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej. W spotkaniu dzięki zaangażowaniu ministra Jana Kasprzyka uczestniczyły trzy osoby, które otrzymały tytuł „Sprawiedliwych wśród Narodów Świata”. W ich imieniu głos zabrała pani Irena Senderska-Rzońca, która podzieliła się świadectwem przeżyć związanych z bohaterską pomocą okazaną Żydom podczas II wojny światowej.
We wrocławskim Przylądku Nadziei odsłonięto nowe figurki krasnali upamiętniające rekordową, dziewięciodniową zbiórkę charytatywną związaną z projektem „Diss na raka” i Fundacją Cancer Fighters.
W wydarzeniu wzięli udział przedstawiciele władz miasta, dyrekcji i kliniki Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu, władz Uniwersytetu Medycznego oraz Fundacji Cancer Fighters, a także najmłodsi podopieczni kliniki.
To właśnie ewangelicki biskup śp. Paweł Anweiler pozwolił mi ustalić nowe fakty na temat Edmunda Wojtyły, brata św. Jana Pawła II. Dlatego teraz, gdy dotarła do mnie wiadomość o śmierci tego znanego i cenionego biskupa, wieloletniego zwierzchnika Diecezji Cieszyńskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, chcę o tym przypomnieć.
Kiedy zbierałam materiały do książkowej biografii doktora Edmunda Wojtyły i szukałam świadków jego życia, w pierwszej kolejności udałam się do Bielska-Białej. To tam brat Papieża mieszkał i od 1931 roku pracował jako lekarz na oddziale zakaźnym miejscowego szpitala (wtedy był to Bielsk). Do historii przeszedł jako wybitny lekarz, który oddał swe młode życie dla pacjentki – 20-letniej Rozalii, chorej na nieuleczalną wtedy chorobę zakaźną, szkarlatynę. Kiedy zarażony Edmund cierpiał w gorączce przekraczającej 40 stopni i kiedy przez wiele dni umierał, opiekowały się nim pielęgniarki - ewangelickie diakonisy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.