Był spowiednikiem i doradcą króla Aragonii Jakuba I. Papież Grzegorz IX uczynił go kapelanem Pałacu Apostolskiego oraz osobistym spowiednikiem i doradcą.
Święty Rajmund z Penyafort należał do grona najwybitniejszych mistrzów teologii moralnej, prawa kanonicznego i cywilnego swojej epoki.
Urodził się w starej szlacheckiej rodzinie katalońskiej Penyafort i był spokrewniony z królem Aragonii. Studiował prawo kanoniczne i cywilne w Bolonii, gdzie uzyskał stopień doktora. Po powrocie do Barcelony w 1219 r. został mianowany kanonikiem, archidiakonem i wikariuszem generalnym. W tym okresie zaprzyjaźnił się z dominikanami i wstąpił do nich w 1222 r.
Jako wybitny prawnik Rajmund opracował swoje monumentalne dzieło Summa prawa – podręcznik dla studentów prawa. Miał w sobie zapał misyjny i żarliwie pracował, aby nawrócić Maurów i Żydów. Opracował również wskazówki dla spowiedników Summa casuum. Zorganizował studium języka arabskiego dla dominikanów, którzy podejmowali misję ewangelizacyjną wśród Arabów w Hiszpanii i w Afryce. Napisał też dzieła: Summa pastoralna i Traktat o małżeństwie.
Reklama
Papież Grzegorz IX dostrzegł niezwykłą wiedzę Rajmunda z zakresu teologii moralnej, prawa kościelnego i cywilnego. Wezwał go do Rzymu – tam Rajmund napisał pracę z prawa kanonicznego, znaną jako Pięć dekretów. Zebrał w niej wszystkie obowiązujące w jego czasach dekrety biskupów rzymskich. Stolica Apostolska zatwierdziła ten zbiór dokumentów bullą Rex Pacificus w 1234 r. Powstał w ten sposób zbiór prawa kanonicznego nazwany Decretales Gregorii IX (Dekretały Grzegorza IX).
W 1236 r. Rajmund wrócił do Hiszpanii. W 1238 r. wybrano go generałem zakonu dominikanów – urząd ten objął po bł. Jordanie z Saksonii, który był bezpośrednim następcą św. Dominika. Zmarł w wieku stu lat. W pogrzebie wziął udział król ze swoim dworem. 29 kwietnia 1601 r. papież Klemens VIII ogłosił Rajmunda świętym.
W swoim życiu św. Rajmund kierował się zasadą: „Porządek w księgach, porządek w życiu”.
Św. Rajmund z Penyafort Ur. między 1170 a 1175 r. w Villafranca del Panades, zm. 6 stycznia 1275 r. w Barcelonie
„Przez wstawiennictwo św. Błażeja, biskupa i męczennika, niech uwolni cię Bóg od choroby gardła i od wszelkiej innej choroby. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen” - te oto słowa wypowiadają kapłani podczas błogosławieństwa gardła w dniu 3 lutego, w którym Kościół obchodzi wspomnienie św. Błażeja.
Św. Błażej pochodził z Cezarei Kapadockiej, ojczyzny św. Bazylego Wielkiego, św. Grzegorza z Nazjanzu, św. Grzegorza z Nyssy, św. Cezarego i wielu innych. Był to niegdyś jeden z najbujniejszych ośrodków życia chrześcijańskiego. Błażej studiował filozofię, później jednak został lekarzem. Po pewnym czasie porzucił swój zawód i podjął życie na pustyni. Stamtąd wezwano go na stolicę biskupią w położonej nieopodal Sebaście. Podczas prześladowań za cesarza Licyniusza uciekł do jednej z pieczar górskich, skąd nadal rządził swoją diecezją. Ktoś jednak doniósł o miejscu jego pobytu. Został aresztowany i uwięziony. W lochu więziennym umacniał swój lud w wierności Chrystusowi. Tam właśnie miał cudownie uleczyć syna pewnej kobiety, któremu gardło przebiła ość i utkwiła w ciele. Chłopcu groziło uduszenie. Dla upamiętnienia tego wydarzenia Kościół do dziś w dniu św. Błażeja błogosławi gardła. Kiedy daremne okazały się wobec niezłomnego biskupa namowy i groźby, zastosowano wobec niego najokrutniejsze tortury, by zmusić go do odstępstwa od wiary, a za jego przykładem skłonić do apostazji także innych. Ścięto go mieczem prawdopodobnie w 316 r. Św. Błażej jest patronem m.in. kamieniarzy i miasta Dubrownik. Jego kult był znany na całym Wschodzie i Zachodzie.
Archidiecezja lubelska, a szczególnie parafia św. Wojciecha w Wąwolnicy, pożegnały śp. ks. kan. Jerzego Ważnego, proboszcza i kustosza sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej.
Kapłan odszedł do domu Ojca 14 stycznia, po trudnej walce z chorobą. Miał 65 lat, w tym 39 lat kapłaństwa. W pogrzebowej Mszy św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika uczestniczyła rzesza kapłanów i wiernych, parafianie i pielgrzymi oraz przedstawiciele różnego szczebla władz i instytucji. Ukochanego syna i brata na miejsce spoczynku na cmentarzu parafialnym w Wąwolnicy odprowadziła matka Władysława oraz rodzeństwo: siostry Grażyna i Jolanta oraz brat Zbigniew z rodzinami. – Pan Bóg nie zawsze zabiera krzyż, ale zawsze daje siłę, aby go nieść. Gromadzimy się z bólem, bo odchodzi ktoś bliski, dobry i potrzebny, ale przyszliśmy też z wiarą. Jesteśmy Kościołem Chrystusa, a Kościół nawet nad trumną nie przestaje słuchać słowa, które daje nadzieję. W tej Liturgii spotykają się dwie rzeczywistości: ludzki smutek i Boża obietnica; łzy, które są prawdziwe i wiara, która jest mocniejsza niż śmierć. Chrystus otwiera przed nami perspektywę życia, które się nie kończy wraz z ostatnim biciem serca i ostatnim oddechem – powiedział metropolita.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
