Rozpoczynający się Adwent to czas oczekiwania na przyjście Chrystusa. To także czas realizowania programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na kolejny rok liturgiczny: „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”.
Mottem tegorocznego etapu są słowa: „Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba” (J 6, 32). To już drugi rok kiedy pragniemy odkryć Eucharystię, która daje życie. Jego zasadniczym celem jest pogłębienie wśród wiernych znaczenia tajemnicy Eucharystii jako centrum życia chrześcijańskiego, rozumienia symboliki celebracji eucharystycznych i częstego uczestnictwa w nich.
– Obecnie, w drugim roku realizacji tego programu, będziemy chcieli pogłębić ars celebrandi, a więc to wszystko, co związane jest z pięknem sprawowanej liturgii. Dlatego ważne także będzie usuwanie z przestrzeni sacrum Eucharystii tego, co desakralizuje, zaciemnia prawdę o niej. Wielkie znaczenie będzie miało również szerokie pogłębienie formacji liturgicznej samych kapłanów, jak i osób zaangażowanych w parafialnych grupach służby liturgicznej. Kościół w Polsce powinien zrobić wszytko, aby Eucharystia – liturgiczne zgromadzenie wokół Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego – stawało się dla jej uczestników doświadczeniem wiary i rzeczywiście było spotkaniem z Osobą samego Chrystusa. Tego zadania nie jesteśmy w stanie zrealizować bez osobistej wiary i wiary wspólnoty Kościoła, która celebruje Eucharystię zgodnie z ustalonymi normami, wyrażonymi chociażby w Ogólnym wprowadzeniu do mszału rzymskiego – stwierdził metropolita katowicki abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji ds. Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski, która jest odpowiedzialna za przygotowanie programu.
Ten Adwent będzie inny niż wszystkie – prawie puste kościoły, nieprzewidziany rozwój wydarzeń związanych z pandemią, wzrastająca obojętność religijna… To wszystko tym bardziej każe nam odkryć na nowo piękno źródła naszej wiary, jaką jest Eucharystia i celebracja najważniejszych dla chrześcijan misteriów męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Odkryć na nowo piękno tradycji Kościoła to nie tylko zadanie, ale obowiązek zmieniający optykę patrzenia na to, co dzieje się wokół nas i w naszych sercach.
Pierwsze czytanie mszalne nie przystaje do aktualnych trendów myślowych i kulturowych, którym ulega wielu wierzących w Boga. Kohelet wypowiada się o marności, to jest znikomości, wszystkiego, co nas otacza, i tego, co wytwarzamy. W naszych czasach jego dosadnie brzmiące słowa rozlegają się na przekór reklamom, które łudzą ludzi szczęściem, które ma pochodzić z nieopanowanego posiadania i używania. Przypominają, że nie powinniśmy poprzestawać na tym, co niesie codzienność z jej nieodłącznym pytaniem: „Jak przeżyć?”, ponieważ mądrość nakazuje, by pójść znacznie dalej i z jeszcze większą energią szukać odpowiedzi na pytanie: „Jak żyć?”. A gdy to, co doczesne, nie wystarcza i nasila się poczucie bezsensu, wtedy ratunkiem jest wołanie psalmisty: „Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką”.
Łukasz pokazuje Kościół w przeddzień Pięćdziesiątnicy i jest to obraz o zdumiewającej gęstości. Jedenastu wymienionych z imienia, „niewiasty”, Maryja, Matka Jezusa, i bracia Jego, w sali na górze, „trwali jednomyślnie na modlitwie”. Greckie homothymadon, jednomyślnie, jednym sercem, jest jednym z ulubionych słów Dziejów i opisuje wspólnotę, która oddycha razem. Imiesłów proskarterountes, trwali wytrwale, mówi o modlitwie jako o stanie. Kościół rodzi się z wieczernika modlitwy. Obecność Maryi jest tu wymieniona po raz ostatni w Nowym Testamencie, i miejsce tej ostatniej wzmianki jest znaczące. Pośrodku modlącego się Kościoła, w oczekiwaniu na Ducha. Ta, która poczęła z Ducha Świętego w Nazarecie, czuwa teraz przy poczęciu Kościoła z tego samego Ducha. Ojcowie lubili tę symetrię dwóch zwiastowań, nad Nią i nad Kościołem. Maryja niczemu w wieczerniku nie przewodniczy, a wszystko podtrzymuje. Jest pamięcią wydarzeń Jezusa pośród tych, którzy będą o Nim świadczyć. Wspomnienie Matki Bożej Różańcowej, ustanowione po bitwie pod Lepanto (1571), wskazuje właśnie na ten wieczernikowy wzór. Różaniec jest modlitwą trwania, powtarzalną jak oddech, maryjną w formie, chrystologiczną w treści, bo jego rytm nosi tajemnice życia Jezusa. Kto odmawia różaniec, robi dokładnie to, co Kościół w sali na górze. Trwa jednomyślnie na modlitwie „razem z Maryją, Matką Jezusa”, czekając na Ducha, który wciąż przychodzi.
Leon XIV mianował abp. Jana Romea Pawłowskiego, dotychczasowego nuncjusza apostolskiego w Grecji, nuncjuszem apostolskim w Irlandii.
Abp Jan Romeo Pawłowski urodził się 23 listopada 1960 r. w Biskupcu. Święcenia kapłańskie przyjął 1 czerwca 1985 r. w Gnieźnie. Studiował prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie oraz przygotowywał się do służby dyplomatycznej w Papieskiej Akademii Kościelnej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
