Reklama

Niedziela Legnicka

Pomagają Kamilowi stanąć na nogi

„Wierny bowiem przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł” – starotestamentalny Syrach (6,14) wiedział, co pisze.

2020-11-10 10:08

Niedziela legnicka 46/2020, str. IV

[ TEMATY ]

pomoc charytatywna

apel o pomoc

Kamil z żoną Dominiką

Kamil z żoną Dominiką

Sam może doświadczył wartości prawdziwej przyjaźni. Te słowa znalazły swoje potwierdzenie w życiu Kamila i Dominiki, którzy na własnej skórze przekonali się, że przyjaźń to nieoceniony skarb.

Kamil i Dominika są małżeństwem od 17 lat. Mają syna Kacpra, prawie dorosłego. Ich życie koncentrowało się wokół rodziny, pracy, działalności społecznej. Pasją Kamila był las, myślistwo i straż pożarna. Dominika aktywnie udziela się w organizacjach gospodyń wiejskich, działaniach Ochotniczej Straży Pożarnej i wielu inicjatywach dobroczynnych. To właśnie ta aktywność pozwoliła im nawiązać wiele znajomości i zdobyć wielkie grono przyjaciół. Ta przyjaźń przeszła ogniową próbę.

Bardzo długi weekend majowy...

Reklama

Nadchodził długi majowy weekend, w czwartek koniec pracy. Pozostało jeszcze dokończenie robót na zamkniętym odcinku toru kolejowego. Kamil pracował na specjalistycznej koparce, która uległa awarii. Powiadomił o tym kierownika. Lokalizując usterkę, czekał na mechanika, który już jechał. Nagle... zapadła ciemność. Pisk w uszach, próba złapania oddechu, przeszywający ból w klatce piersiowej, dezorientacja, brak możliwości poruszenia nogami, rękoma, nawet głos zamiera w gardle. Co się stało? Pojawia się coraz więcej ludzi, sanitariusze, lekarz, odgłosy syren karetki pogotowia, silny wiatr i tumany kurzu, wzbijane przez śmigłowiec. Kamil jeszcze przez tydzień nie będzie świadomy tego, co się stało. W wyniku błędu ludzkiego i serii zdarzeń dochodzi do katastrofy. Pociąg techniczny, którego nie powinno tu być, pokonał kilka kilometrów bez załogi. Z ogromnym impetem uderza w koparkę. Diagnoza we wrocławskiej klinice, do której Kamil został przetransportowany śmigłowcem, zwala z nóg. Złamanie kręgosłupa na odcinku szyjnym, uszkodzenie rdzenia kręgowego, skutkujące paraliżem całego ciała, rozległe obrażenia wewnętrzne, otwarte złamanie ręki. Wszelkie funkcje życiowe przejmują za niego maszyny, oddychają, podtrzymują krążenie. Ten majowy weekend trwa do dziś.

Rozpoczyna się walka...

Kamil przebywa w śpiączce farmakologicznej, z której jest wybudzany tylko na godzinę, co kilka dni. Powoli dociera do niego to, co się stało. Mimo tragicznego położenia, w jakim się znalazł, chce walczyć. Walczy o swoje zdrowie, o swoją rodzinę, dla której chce żyć. Małymi krokami, z wielkim wysiłkiem, rozpoczyna się mozolna rehabilitacja. Na nowo musi się uczyć samodzielnego oddychania, przełykania. Po Wrocławiu przychodzi kolej na specjalistyczną rehabilitację w Krakowie. Zaczynają się pierwsze problemy i pytania. Ile to będzie kosztowało? Jakie nadzieje to daje? Koszt miesięcznej rehabilitacji przekracza kilkadziesiąt tysięcy złotych, a będzie potrzebna przez co najmniej pół roku. Potrzebny jest również sprzęt: specjalistyczne łóżko, wanna, respirator, który będzie wspomagał Kamila w oddychaniu. A potem dostosowanie mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Bez wsparcia przyjaciół, ludzi dobrej woli, rodzina nie jest w stanie samodzielnie udźwignąć tego ciężaru.

Przyjaciele na wagę złota!

Zarówno szefostwo Kamila, jak i koledzy ruszają z pomocą. Dołączają przyjaciele, znajomi. Szybko powstaje specjalna strona internetowa, przez którą można wpłacać datki na rehabilitację. Ważne jest także wsparcie duchowe i modlitwa, których też nie brakuje. Słowa wsparcia, pociechy, solidarności płyną z różnych stron. „Właśnie minął miesiąc, jak jestem w ośrodku rehabilitacji funkcjonalnej w Krakowie. Grafik jest bardzo napięty. Przez ostatni tydzień Kamil wykonuje trudne ćwiczenia oddechowe po to, aby móc jak najszybciej całkowicie odłączyć się od respiratora i pozbyć się rurki tracheotomijnej. W czasie ćwiczeń pionizujących daje z siebie wszystko. Nie wiem jak mam wam dziękować za wasze zaangażowanie i pomoc. To dzięki waszemu wsparciu podejmujemy walkę z losem” – napisała do przyjaciół Dominika. Pojawiają się różne formy wsparcia. Organizowane są licytacje, akcje charytatywne, karnety, vouchery. Włączają się koła gospodyń wiejskich, krewni Kamila z pałacu w Brunowie, sportowcy, motocykliści, harcerze, władze lokalne, strażacy z całą rzeszą przyjaciół z Lwówka i okolic. Mimo własnych problemów z pracą i działalnością w czasie epidemii, wszyscy starają się pomóc, jak mogą.

Ultramaraton dla Kamila

Reklama

Niezwykłego wyczynu dokonał Marek Szramowiat, który dla Kamila przebiegł 360 km. Marek jest ultramaratończykiem ze Lwówka Śląskiego. Wziął udział w tegorocznym alpejskim ultramaratonie „SwissPeaks Trail”. Na profilu Facebooka napisał: „Postanowiłem zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby pomóc Kamilowi w zdobyciu godnego i zdrowego życia. Bieg jest akcją charytatywną. Zbierając pieniądze na rehabilitację Kamila mam nadzieje, że w niedalekiej przyszłości będziemy mogli razem przebiec choć kilka kilometrów. Kamil zawsze prowadził aktywny tryb życia i bez zastanowienia pomagał innym. Cała nadzieja jest w ludziach. Wpłacając pieniądze, motywujesz również mnie w kilometrach, jakie chcę pokonać w czasie biegu”.

100 kilometrów

Pod koniec października z inicjatywy przyjaciół Kamila: Jana Paraniaka, Marka Zawady, Krzysztofa Hołubowicza, Krzysztofa Hammera i Mariusza Mroza został zorganizowany bieg oraz przejazd rowerowy z miejsca, gdzie doszło do wypadku do miejsca zamieszkania w Skorzynicach. Biegacze w sztafecie pokonali w blisko 100 km, zaś dziesięcioro rowerzystów zmierzyło się z dystansem około 150 km. Każdy z uczestników wydarzenia zobowiązał się do wpłaty wspomagającej powrót Kamila do zdrowia. Dołączyli do tego inni.

Dziś Kamil jest już w domu, który przez przyjaciół został przystosowany do jego potrzeb. Pojawił się także specjalistyczny sprzęt ułatwiający codzienne funkcjonowanie. Codziennie ma kilka godzin rehabilitacji. Kamil samodzielnie oddycha, przełyka, rozmawia. Powoli wraca czucie w rękach, choć dłonie jeszcze nie pracują. Jeszcze długa droga przed Kamilem. Najważniejsze jest to, że na twarzy ma uśmiech i marzenie w sercu: móc znowu pójść do lasu.

„Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego wartość. Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bojący się Pana” – Syrach ma rację!

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Razem zmieniamy świat

Jasnym płomieniem radości dla potrzebujących może być zaangażowanie się każdego z nas w pomoc. Wystarczy tylko mały gest solidarności, np. zakup żywności czy świecy.

Obecnie żyjemy w trudnym czasie, czasie pandemii. Boimy się o zdrowie, o bliskich i o przyszłość. Jako Caritas Archidiecezji Częstochowskiej nie chcielibyśmy pozostać obojętni wobec tych, którzy potrzebują wsparcia. Sami zdziałamy niewiele, ale razem możemy zmienić świat – mówi Monika Drogosz i wyjaśnia inicjatywy na najbliższy czas.

CZYTAJ DALEJ

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Niedziela łowicka 49/2004

[ TEMATY ]

święty

pl.wikipedia.org

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Różaniec z Betlejem

2020-11-29 23:03

Norbert Polak

W sprzedaży pomagały siostry służebniczki, parafianie i dzieci

W sprzedaży pomagały siostry służebniczki, parafianie i dzieci

- Chcemy pomóc dzieciom i siostrom prowadzącym sierociniec, a naszym parafianom dać możliwość zaangażowania w realną pomoc dla ubogich w tym okresie przygotowania do świąt Bożego Narodzenia, w okresie naszego nawracania się i zwracania ku Panu Bogu - mówił ,,Niedzieli’’ ksiądz dr Jerzy Czerwień, proboszcz parafii Matki Bożej Królowej Polski, czyli Arka Pana w Nowej Hucie. To jeden z kościołów, gdzie odbyła się Akcja Pomocy Chrześcijanom w Betlejem.

29 listopada, w pierwszą niedzielę Adwentu, po Mszach św. wierni, obok świec Caritas i opłatków, mieli okazję zakupić poświęcone przy żłóbku Pana Jezusa w Betlejem różańce i szopki z drzewa oliwnego. Dzieła wykonały dzieci z sierocińca sióstr elżbietanek w Betlejem. Home of Peace (nie mylić z hotelem) prowadzi siostra Szczepana Hrehorowicz.

- Zebrane w ten sposób pieniądze zostaną przesłane na pomoc dla tej placówki – informuje ks. proboszcz i dodaje: - Siostry elżbietanki mówią, że sytuacja tam jest dramatyczna pod względem materialnym, bo nie dość, że jest to rejon strefy Gazy i zachodniego brzegu Jordanu, czyli autonomii palestyńskiej w Izraelu, to jest on teraz dotknięty głębokim kryzysem gospodarczym, do tego dochodzi panująca obecnie epidemii koronawirusa. Utrzymanie ośrodka jest właściwie na granicy egzystencji - wyjaśnia nam ks. Czerwień.

O sytuacji opowiedziała ,,Niedzieli’’ także pani Zofia, która przez 3 tygodnie pracowała jako wolontariuszka w placówce w Betlejem, a obecnie koordynuje pomoc w krakowskich parafiach: - Kiedy na świecie szaleje Covid-19, wielu ludzi stanęło przed obliczem biedy i głodu. Ma to miejsce wśród chrześcijan w Betlejem, którzy stanowią niewielką grupę w społeczeństwie muzułmańskim. Zajmują się wyrobem dewocjonaliów, których nie mają komu sprzedać, bo przez epidemię nie ma w Betlejem pielgrzymów - tłumaczy.

- Przygotowujemy się do narodzin Pana Jezusa – mówi ks. dr Jerzy Czerwień i zauważa: - Dlatego też pomoc dla dzieci z miasteczka, w którym narodził się Pan Jezus, jest tym bardziej cenna i potrzebna. Dzieci, którymi opiekują się siostry elżbietanki, to zarówno dzieci chrześcijańskie i muzułmańskie, ale to są przede wszystkim dzieci Pana Boga i chcemy im zapewnić przynajmniej to minimum egzystencjalne poprzez naszą parafialną pomoc.

CZYTAJ DALEJ
NIE PRZEGAP
#NiezbednikAdwentowy

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję