Reklama

Niedziela Legnicka

Podobna do Matki

Koskowice były miejscem kolejnego dnia skupienia dla kobiet, który odbył się 26 października br. Wydarzenie przygotowało Diecezjalne Duszpasterstwo Kobiet im św. Rity, pod hasłem „Podobna do Matki”

Niedziela legnicka 45/2019, str. 6

[ TEMATY ]

dzień skupienia

kobiety

Ks. Piotr Nowosielski

Punktem centralnym dnia skupienia była Eucharystia

Chcemy zanurzać się w Maryi, szczególnie w tajemnicę Zwiastowania i wsłuchać się w Jej słowa: „Oto ja służebnica Pańska”. Będziemy starali się odzyskać radość, która nie jest tylko cnotą ale i owocem Ducha Świętego, dlatego zachęcam do zasłuchania i rozmodlenia – mówił ks. Mariusz Habiniak, gospodarz miejsca i zarazem diecezjalny duszpasterz kobiet, witając wszystkich uczestników.

– Pierwsze nasze spotkanie przeżywane było przed rokiem pod hasłem „Całaś piękna jest uBogacona”. Szukałyśmy wtedy swego wewnętrznego piękna jako wzoru kobiecości, stawiając sobie za wzór Miriam – Matkę Boga. W drugim, wielkopostnym spotkaniu, rozważałyśmy moc spotkania ze Zmartwychwstałym, który jest miłością. Przyglądałyśmy się wtedy naszym relacjom z Bogiem, z samą sobą, z naszymi bliskimi. Dziś ponownie chcemy przyglądać się Jej, Matce Bożej, szukając tego, w czym możemy być do Niej podobne – mówiła o tym wydarzeniu Katarzyna Filip, koordynatorka dnia skupienia.

Dzień skupienia rozpoczęto od możliwości skorzystania z sakramentu pokuty. Tutaj swoją pomocą służyli przybyli kapłani: ks. Czesław Komuszyna, ks. Wilhelm Ogaza i ks. Piotr Olszówka. Ponadto uczestniczki miały okazję uczestniczyć w modlitwie różańcowej z uwielbieniem prowadzonym przez Zespół „Nazaret” z Lubina. Punktem centralnym była Msza św., której przewodniczył diecezjalny duszpasterz kobiet.

Reklama

– Dziś zbieramy się, by spojrzeć na Maryję, ale też po to, by Ją naśladować. Z jednej strony jest to dzień radości, ale jest też mowa o bólu, cierpieniu, zmaganiu z cierpieniem, słabością i zmaganiem z naszą ludzką naturą. Ten dzień skupienia powinien być dla nas czasem radości, do której zbliżamy się przez wyrzeczenia i pokutę. Pokuta to exodus – wyjście, które powinno dokonywać się w życiu każdego chrześcijanina. To wychodzenie z niewoli grzechu i wchodzenie w tę wolność, ku której wyswobodził nas Jezus Chrystus. Prawdziwa radość, której doświadczyła Maryja, rodzi się z poczucia dobra. Im większe dobro, tym większa radość. Największym dobrem jest Bóg, dlatego bycie bliżej Boga rodzi radość. Dzień skupienia to czas, żeby trochę bardziej się zasłuchać, a po powrocie do domów dzielić się tym doświadczeniem, które dziś tutaj zdobędziecie. Oby każda z was, każdy z nas, podjął swoje życiowe powołanie i zechciał je wypełniać, upodabniając się do Maryi – mówił w homilii ks. Mariusz Habiniak.

Liturgia przygotowana była z udziałem pielgrzymów, a oprawę muzyczną przygotował organista katedralny Daniel Dziuda wraz z zespołem muzycznym „Cantus Mirabilis”.

Na zakończenie Mszy św. miało miejsce poświęcenie figury św. Rity, która jest patronką duszpasterstwa. Figura została ufundowana przez p. Elżbietę z Legnicy.

Reklama

Uczestniczki dnia skupienia mogły też wysłuchać dwóch konferencji. Jedną z nich wygłosił ojciec duchowny legnickiego Wyższego Seminarium Duchownego ks. Krzysztof Wiśniewski, a drugą Aleksandra Kożuszek, z wykształcenia muzykolog, a z powołania – określona została jako ta, która niesie pomoc i daje nadzieję. Jest autorką książki „Radość odzyskana”, która opowiada o jej własnych życiowych doświadczeniach, związanych z przejściem chorób psychicznych, a zarazem o tym, jak z Bożą pomocą można przemienić różne problemy w konkretne dobro. Słowo „chorób” nie jest użyte przypadkowo, gdyż – jak sama mówiła – doświadczyła ich chyba wszystkich, jakie są. Przeżywała stany euforii i depresji, miała różne urojenia, halucynacje, doświadczała panicznego lęku. Na szczęście – jak stwierdziła – trafiła na leczenie do bardzo dobrego miejsca, do kliniki krakowskiej, w której współpraca z lekarzami, terapeutami, przebywanie w klimacie życzliwości, prawdziwej chęci pomocy, a przede wszystkim olbrzymie wsparcie swojej rodziny i swojego męża, połączone z otwarciem się na działanie Bożego Miłosierdzia, przyniosły uzdrowienie. Dziś, chociaż dalej korzysta z okresowego wsparcia farmakologicznego, sama jest terapeutką, trenerem i pomaga osobom dotkniętym chorobami psychicznymi w wychodzeniu z tego stanu. Jej osobiste doświadczenie, radość życia, droga dojrzałości w wierze, wywołały wielkie zainteresowanie uczestników.

Słowa podziękowań należą się organizatorom, wśród których są m.in.: siostry magdalenki – będące inicjatorkami tych dni, które do Koskowic przybyły wraz ze swoją Matką Generalną S. M. Wiesławą Kopij – panie: Dorota Zarzycka, Jolanta Urbańska, Katarzyna Filip, mieszkańcy parafii w Koskowicach i wszyscy, którzy przygotowali uczestniczkom dzień pełen przeżyć.

2019-11-05 13:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rajgród: pielgrzymka kobiet do sanktuarium Królowej Rodzin

2020-07-13 12:01

[ TEMATY ]

pielgrzymka

sanktuarium

kobiety

Bożena Sztajner/Niedziela

W najbliższą sobotę 18 lipca, w sanktuarium Królowej Rodzin w Rajgrodzie, już po raz 15. odbędzie się Diecezjalne Spotkanie Kobiet.

Do udziału w tym wyjątkowym dniu zaproszone są matki i żony, aby zawierzyć siebie i swoje rodziny Rajgrodzkiej Pani – Królowej Rodzin, która jest wzorem zawierzenia, ufności i wierności Bogu.

Uroczystą Mszę św. pod przewodnictwem bp. Adriana Galbasa SAC, biskupa pomocniczego diecezji ełckiej poprzedzi konferencja, którą wygłosi kierownik duchowy oraz rekolekcjonista, wykładowca teologii dogmatycznej, dyrektor domu rekolekcyjnego w Ząbkowicach Śląskich - ks. Marek Chmielniak SAC, oraz modlitwa różańcowa. Zakończeniem spotkania będzie nabożeństwo Drogi Krzyżowej po ścieżkach Kalwarii Rajgrodzkiej.

Co roku w lipcu odbywa się do tego sanktuarium Diecezjalna Pielgrzymka Kobiet Katolickich. Przychodzą tu matki i żony z okolicznych parafii, także z Ełku, Augustowa, Białegostoku, aby zawierzyć siebie i swoje rodziny Rajgrodzkiej Pani – Królowej Rodzin, która jest wzorem zawierzenia, ufności i wierności Bogu.

Sanktuarium Pani Rajgrodzkiej – Królowej Rodzin, gdzie znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej, jest szczególnym miejscem Jej kultu, a parafia od początku zaistnienia nosi tytuł Narodzenia NMP. W 1999 roku, Papież Jan Paweł II, 8 czerwca podczas Mszy św. w Ełku, pobłogosławił korony i w jubileuszowym 2000 roku wizerunek Matki Bożej Rajgrodzkiej Królowej Rodzin został przyozdobiony koronami papieskimi. Obok kościoła na obszarze 2 ha powstała kalwaria z kamienia. Świątynia cieszy się wciąż rosnącym zainteresowaniem wśród pielgrzymów.

Rajgród jest położony na Szlaku Papieskim „Tajemnice Światła”, nad malowniczym jeziorem Rajgrodzkim, nad którym kilkakrotnie spędzał wakacje ks. Karol Wojtyła późniejszy papież Jan Paweł II.

CZYTAJ DALEJ

Rozwodów kościelnych nie ma!

Niedziela łódzka 41/2019, str. 4-6

[ TEMATY ]

Kościół

rozwód

małżeństwo

Archiwum ks. Leszczyńskiego

Ks. prof. Grzegorz Leszczyński

Z ks. prof. Grzegorzem Leszczyńskim, wikariuszem sądowym Trybunału Metropolitalnego Łódzkiego, o tym, co oznacza „stwierdzenie nieważności małżeństwa”, kto może go dokonać i czy bywają podstawy do rozpoczęcia procesu, rozmawia Anna Skopińska

ANNA SKOPIŃSKA: – Co jakiś czas słyszymy, że taki czy inny celebryta jest po „kościelnym rozwodzie” i szykuje się do drugiego ślubu. Przed drzwiami trybunału w łódzkiej kurii też kolejka. Czyżby panowała moda na rozwiązywanie małżeństw? Księże Profesorze – co to są te „kościelne rozwody” i jak mają się do składanej przed ołtarzem przysięgi – „Nie opuszczę cię aż do śmierci”?

KS. PROF. GRZEGORZ LESZCZYŃSKI: – „Rozwodów kościelnych” nie ma. Utarło się jedynie używać takiej terminologii ze względu na terminologię prawa cywilnego. W Kościele istnieje „stwierdzenie nieważności małżeństwa”, czyli potwierdzenie, że od początku dane małżeństwo było z jakiś określonych przyczyn nieważne. Jak to się ma do przysięgi małżeńskiej? By ona była ważna, musi być przede wszystkim wyrażona świadomie i dobrowolnie. A więc wszystko, co eliminuje tę świadomość albo dobrowolność, sprawia, że przysięga od początku była wadliwa, bo złożona w sposób nieważny.

– To możliwe, że ludzie po latach przypominają sobie, że to było nieważne? Czy może robimy to dla wygody, bo weszliśmy w nowy związek i fajnie, bo można byłoby mieć kolejny ślub kościelny?

– Różnie. Myślę, że niektóre osoby chcą uporządkować swoją sytuację, np. sakramentalną, i w sposób zupełnie szczery występują o stwierdzenie nieważności małżeństwa, zwłaszcza jeśli trwało ono bardzo krótko i istniały po drugiej stronie określone przyczyny, np. choroba psychiczna czy jakieś działanie podstępne, albo np. wykluczenie potomstwa czy wierności. Ale jest też z pewnością pewien odsetek osób, które – nieładnie mówiąc – „próbują nieco na siłę” stwierdzić nieważność pierwszego małżeństwa, by otworzyła im się droga do nowego związku.

– Ale powinien istnieć chyba jakiś odsiew tych, którzy mówią prawdę, od tych, którzy chcą rzeczywistość „nagiąć”?

– W procesie małżeńskim jest kilka osób, które pracują właśnie po to, by dojść do prawdy. Jest chociażby obrońca węzła małżeńskiego, który broni ważności małżeństwa i próbuje wyciągnąć te wszystkie elementy, jakie przemawiają za ważnością, czyli zakwestionować zeznania osób, które „kombinują” czy próbują jakoś „naciągnąć” sytuację.

– Faktycznie udaje się takie osoby wyodrębnić?

– Tak. Bo potem jeszcze w każdej sprawie orzeka trzech sędziów, więc każdy z nich czyta akta i wydaje swoje wotum. Tu olbrzymią rolę odgrywają tzw. sędziowie audytorzy – ci, którzy prowadzą przesłuchania, by tak je poprowadzić, aby wydobyć prawdę. Mimo tego, że strona chce, np. czasami powiedzieć coś „na siłę”.

– Ale Ksiądz i ci księża – sędziowie – ciągle jesteście kapłanami i w uszach zapewne dźwięczy wam wypowiadana formuła – „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela”. Ktoś przychodzi i trzeba tą przysięgę kwestionować – to jest chyba trudne...

– Każdy z nas ma też przed oczyma istnienie domniemania ważności tego małżeństwa, czyli to, że skoro ktoś je zawarł, to domniemywa się, że ono było ważne. A po drugie – każdy ma też przed oczyma pewną powagę procesu małżeńskiego i to, że tu dążymy do znalezienia prawdy. A nie do tego, by komuś pomóc w takim sensie, jak to mówił Jan Paweł II, „korzyści” – miłosierdzia czy zlitowania się, by miał nowy związek. Tu chodzi o to, by stwierdzić prawdę.

– Dużo osób zgłasza się do trybunału i składa wnioski?

– W łódzkim sądzie mamy około 120-130 wyroków rocznie. Zgłasza się, oczywiście, dużo więcej osób, ale po wstępnych rozmowach zdarza się, że wiele z nich nie składa wniosków, bo nie ma zgodnie z prawem żadnych podstaw, by prowadzić taki proces.

– A wyroki zapadają na korzyść, czy na niekorzyść?

– Większość jest na korzyść, ok. 70 proc. jest pozytywnych.

– Tak myślę, że w pojęciu moich rodziców, nie mówiąc już o starszych pokoleniach, stwierdzenie nieważności małżeństwa nie istniało. Czy to jest ten kryzys małżeństwa? A może po prostu brak odpowiedzialności za to, co się komuś ślubuje?

– Procesy istniały zawsze, choć może nie było takiej wiedzy na ten temat. Nasz sąd funkcjonuje od 1920 r. i od tamtego czasu mamy już w archiwach akta procesów, które były tu prowadzone. Było ich, co prawda, mniej. Dzisiaj dużo mówi się o takich procesach w mediach, jest ich też znacznie więcej. Przyczyn tego jest pewnie wiele. Kryzys małżeństwa? Z pewnością. Myślę też, że to kryzys osobowości człowieka i bardzo silna niedojrzałość, chociażby emocjonalna. Niezdolność do pokonywania różnych trudności, które pojawiają się w małżeństwie. Czasem wystarczy byle pretekst, by małżeństwo się po prostu rozpadło.

– Z tej całej listy powodów, które podaje się w piśmie procesowym, wyciągam jeden: „poważny brak rozeznania co do istotnych praw i obowiązków małżeńskich”. Tyle że wchodząc w małżeństwo, mamy najczęściej te dwadzieścia kilka lat i to dla nas kompletnie nowa sytuacja, w której nie da się przewidzieć wydarzeń w życiu...

– W tym tytule, by stwierdzić poważny brak rozeznania, muszą istnieć poważne zaburzenia psychiczne, zwłaszcza psychozy. Bo to zwykle psychozy stają się powodem tego, że człowiek nie jest w stanie rozeznać, na czym polegają jego obowiązki, czy nie funkcjonuje u niego pewna zdolność krytycznego dokonywania wyborów. To nie jest tak, że powiemy sobie, że gdy mamy lat 20-21, to nie do końca wiemy na czym polegają obowiązki. Pewnie wiemy nie do końca, ale by akurat stwierdzić nieważność, musi istnieć konkretna psychoza, np. maniakalno-depresyjna czy dzisiaj bardzo modne tzw. zaburzenia afektywno-dwubiegunowe.

– A jak to stwierdzacie?

– W tego typu procesach bardzo ważnym dowodem, wręcz podstawowym, jest opinia biegłego psychiatry, który spotyka się z daną osobą. Z tą, u której podejrzewa się takie czy inne zaburzenie. I potem on wystawia swoją opinię.

– Może Ksiądz podać najczęstszy powód wpisywany w pozew?

– Niezdolność natury psychicznej do podjęcia obowiązków małżeńskich wynikająca z różnych uzależnień. Przede wszystkim uzależnienie od alkoholu, od pornografii, od hazardu, dzisiaj bardzo często od Internetu. Czy niedojrzałość psycho-emocjonalna – to jest też dość częsty powód. Spotyka się także uzależnienie od rodziców, zwłaszcza syna od matki. I coraz częściej pojawia się wykluczenie potomstwa, gdy małżonkowie nie chcą mieć dzieci, albo wykluczenie wierności – kiedy nie chcą zachować wierności małżeńskiej.

– A zdarza się, że obrońcy węzła małżeńskiego uda się „skleić” to małżeństwo?

– To nie jest zadanie obrońcy węzła, ale pojednanie czasami się zdarza, choć rzadko. Gdy osoby składają wnioski, a potem je wycofują, bo okazuje się, że doszli jakoś do porozumienia. Ale w większości przypadków ludzie, którzy przychodzą do nas, są już po rozwodach cywilnych.

– Dobrze, że istnieje taka instytucja jak „sąd kościelny”?

– Według mnie – tak. To też jest działanie duszpasterskie. Bardzo pomocne ludziom. Ta instytucja poprzez orzekanie nieważności pomaga im uregulować sytuację sakramentalną, zwłaszcza jeśli mogą wziąć drugi ślub, bo pierwsze małżeństwo było nieważne.

– To można wywnioskować, że jeśli nie udało mi się pierwsze małżeństwo, to mogę sobie kogoś poszukać i tworzyć drugie? Czy może powinno się być wiernym, bo kiedyś złożyło się przysięgę?

– Wierność jest wielką zaletą małżeństw i powinna istnieć. Ale nic na siłę. Najpierw trzeba się zastanowić, czy to pierwsze małżeństwo było ważne czy – nie. To nie jest tak, że odchodzę, szukam sobie kogoś innego, a potem dopiero się zastanawiam, co zrobić z tą sytuacją. Najpierw należałoby wszystko rozeznać.

– Ale sam Ksiądz wie, że są różne przypadki – ktoś był w związku małżeńskim, z którego są dzieci, potem były różne inne związki, potem małżeństwo cywilne i mówienie, że to tylko mąż – żona cywilna, więc mam prawo wchodzić w inne relacje i związki, szukając, i jednocześnie pojawia się staranie o unieważnienie małżeństwa. Czy na uczciwość tych ludzi też patrzycie?

– Jeśli ktoś wchodzi w kilka związków, trzeba się najpierw zastanowić, czy ta osoba się w ogóle nadaje do małżeństwa, czy jest dojrzała do małżeństwa. Proszę zauważyć, że jeśli stwierdza się nieważność małżeństwa z jakiejś przyczyny, np. niezdolności psychicznej, to żeby dana osoba wzięła drugi ślub, to zwykle dołączana klauzula musi być zdjęta. Taka osoba ma zakaz zawarcia nowego małżeństwa, dopiero ordynariusz może pozwolić na nowy związek, jeśli psycholog czy psychiatra orzeknie, że coś się zmieniło, że ta osoba jest już dojrzała, albo nie jest uzależniona od takich czy innych używek. Sam wyrok jeszcze nie upoważnia do zawarcia nowego małżeństwa w przypadku osoby, z której winy takie małżeństwo uznano za nieważne.

– Długo trwa taki proces?

– Ok. roku. Od czasu reformy papieża Franciszka nie wymaga się już dwóch pozytywnych wyroków, jak to było kiedyś, i większość spraw kończy się już w pierwszej instancji, czyli u nas zapada wyrok prawomocny.

– Zaczynaliśmy od tego, że „rozwodu kościelnego” nie ma, ale jak wytłumaczyć ludziom to, że ktoś dostaje unieważnienie i ma kolejny ślub w Kościele, że może korzystać z sakramentów, wchodząc w nowy związek? Jak to się ma do tych, którzy żyją w wierności i czystości, wiedząc, że złożona przed Bogiem przysięga zobowiązuje? Jeśli „unieważnienie” nie jest „rozwodem”, to czym? Rozwód cywilny jest też jakimś unieważnieniem małżeństwa...

– Nie. Rozwód cywilny nie jest unieważnieniem małżeństwa, a jedynie stwierdzeniem jego rozpadu. Stwierdzenie nieważności małżeństwa kościelnego to nic innego jak orzeczenie prawdy obiektywnej o małżeństwie, które z określonych przyczyn de facto nigdy nie zaistniało. To tak jakby powiedzieć, że istniał zewnętrzny pozór małżeństwa, a tak naprawdę ono nigdy nie zaistniało.

CZYTAJ DALEJ

Paryż: rozpoczyna się restauracja organów katedry Notre-Dame

2020-08-03 16:42

[ TEMATY ]

Francja

katedra Notre‑Dame

Ks. Zbigniew Chromy

Katedra Notre Dame (Naszej Pani) w Paryżu (przed pożarem)

Rozpoczyna się restauracja organów katedry Notre-Dame w Paryżu, poszkodowanych w pożarze z 15 kwietnia ub.r. Instrument będzie rozebrany na części, które po renowacji zostaną ponownie złożone. Prace zakończą się w 2024 roku.

Do tego właśnie roku ma być, zgodnie z obietnicą prezydenta Francji Emmanuela Macrona, odbudowana cała świątynia. Ma to związek z tym, że w 2024 roku w Paryżu odbywać się będą Letnie Igrzyska Olimpijskie. Termin ten jednak wydaje się mało prawdopodobny, choć rektor świątyni prał. Patrick Chauvet ma nadzieję, że za cztery lata stan prac pozwoli przynajmniej na odprawianie tam Mszy św.

Prace przygotowawcze do odbudowy katedry były już dwukrotnie przerywane na kilka miesięcy: najpierw z powodu skażenia całego terenu ołowiem wytopionym w czasie pożaru z elementów dachu, a następnie z powodu pandemii koronawirusa. Planuje się, że do końca roku uda się jedynie usunąć wielkie rusztowanie znajdujące się na dachu jeszcze przed pożarem, które uległo częściowemu stopieniu w jego trakcie. Trwa także zabezpieczanie bryły budowli. Właściwa odbudowa świątyni rozpocznie się więc dopiero w 2021 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję