Sława aktorów teatralnych, choćby największych, wydaje się przemijająca. A jednak sława Heleny Modrzewskiej wciąż zdaje się trwać. Zaczynając od występów w Bochni czy Brzeżanach, grała na scenie przez 45 lat, wcieliła się w ponad trzysta postaci na trzystu scenach całego świata. Potem był Lwów, szczególnie sporo ról w dramatach Juliusza Słowackiego, wreszcie Warszawa, sława i opinia najpiękniejszej aktorki. Rzeczywiście była piękna. Opiewali ją Bolesław Prus, Oscar Wilde, Henryk Sienkiewicz, przez lata w niej zakochany – hołd jej urodzie oddał w postaci Heleny Kurcewiczówny w „Ogniem i mieczem”. Jej urokowi nie oparł się malarz Aleksander Gierymski, który musiał... leczyć się z uczucia do pięknej Heleny. Gdy w 1876 r. wyruszyła na podbój Ameryki, gdzie głośno było o jej kreacjach szekspirowskich, stała się sławna po obu stronach Atlantyku. Książka Araela Zurli: „Na wskroś piękna” ma charakter popularyzatorski, nie ma ambicji poważnej biografii artystki – tę już napisano wcześniej.