Z Jasnej Góry

z Jasnej Góry

W drodze do Panamy

Załoga Daru Młodzieży na Jasnej Górze

Młodzież stanowiąca kolejną zmianę Rejsu Niepodległości na Darze Młodzieży 10 lipca br. modliła się na Jasnej Górze. To reprezentanci Polski na Światowe Dni Młodzieży w Panamie.

Rejs polskim żaglowcem Dar Młodzieży upamiętnia 100. rocznicę odzyskania niepodległości. Tysiąc młodych osób z całej Polski, które wymieniają się w kilku turach, promuje polską kulturę i tradycję, ale przede wszystkim polską historię. Rejs Niepodległości wyruszył 20 maja br. z Gdyni. Żeglarze odwiedzą 22 porty 18 państw świata.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Na wspólną modlitwę do sanktuarium przybyły także osoby, które organizują i wspierają rejs: Marek Gróbarczyk – minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej, ks. Jerzy Limanówka – prezes Fundacji Salvatti.pl, Monika Florek-Mostowska – wiceprezes Fundacji Misyjnej Salvatti.pl oraz przedstawiciele Akademii Morskiej w Gdyni z pocztem sztandarowym, na czele z rektorem uczelni prof. Januszem Zarębskim.

– Bardzo się cieszę, że udało nam się zorganizować tak wielkie przedsięwzięcie, w końcu historyczne, bo nawiązujemy do 1934 r. i wypłynięcia poprzednika Daru Pomorza dookoła świata. Cieszę się też z tak dużego odzewu młodych ludzi, którzy zechcieli uczestniczyć w rejsie, zdecydowali się na to, aby rozpocząć swoją przygodę nie tylko z morzem, ale i z historią Polski, którą mają nieść całemu światu – podkreślił min. Gróbarczyk.

Reklama

Mszy św. w intencji uczestników Rejsu Niepodległości przewodniczył bp Marek Solarczyk z diecezji warszawsko-praskiej. Życzył młodzieży, aby na okręcie jej życia zawsze dumnie powiewała bandera wiary, miłości i nadziei.

Po Eucharystii uczestnicy i organizatorzy rejsu pozostali w Kaplicy na Apelu Jasnogórskim. Modlitwie przewodniczył o. Michał Legan, paulin.

Pielgrzymka rowerowa

Bądźcie wierni Bożym przykazaniom!

W XIII Ogólnopolskiej Pielgrzymce Rowerowej na Jasną Górę uczestniczyło niemal 50 grup rowerowych z całej Polski, które łącznie liczyły ok. 1,2 tys. osób. Program dla wszystkich grup pielgrzymkowych nawiązywał do hasła bieżącego roku duszpasterskiego: „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”.

Sprawowanej na Szczycie Mszy św. dla wszystkich rowerowych grup przewodniczył bp Antoni Długosz z Częstochowy. – Nie boję się o was, jeśli będziecie wierni Bożym przykazaniom – powiedział w homilii. – To moje najlepsze życzenie, abyście na 100. rocznicę wyzwolenia naszego kraju dali samych siebie, wierzących i praktykujących. Kilka lat temu z Krzysztofem Krawczykiem wyśpiewaliśmy piosenkę: „Europo, nie możesz żyć bez Boga”, by przypomnieć o tym, że nie można oderwać historii Europy od chrześcijańskich korzeni. Absurdem jest, jeżeli przedstawiciele Europy boją się w preambule wezwać imienia Bożego. Bez Chrystusa, jak mówi Ojciec Święty, nie zrozumiemy historii ludzkości, a dzięki Jezusowi stajemy się pełnymi, dojrzałymi ludźmi. I tego pełnego człowieczeństwa dzięki wierności Bożym przykazaniom życzył pielgrzymom bp Długosz.

Bohaterowie wsi

Dzień Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej

Reklama

Msza św. w intencji poległych i pomordowanych mieszkańców polskich wsi była sprawowana 12 lipca br. przed Cudownym Obrazem Matki Bożej na Jasnej Górze. Eucharystia stanowiła centralny punkt uroczystości Dnia Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej. Jest to nowe polskie święto państwowe, obchodzone w rocznicę pacyfikacji Michniowa, poświęcone mieszkańcom polskich wsi za ich patriotyczną postawę w czasie II wojny światowej.

Podczas powitania o. Jan Poteralski, podprzeor Jasnej Góry, powiedział: – W czasie wojen to gospodarze i rolnicy oddawali życie, pomagając powstańcom, żołnierzom w Polsce. Tylu zginęło rolników, gospodarzy, mieszkańców wsi, wiosek, czasami całe wioski były palone, a ludzie zabijani tylko dlatego, że ktoś podzielił się kromką chleba.

Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej przewodniczył bp Antoni Długosz z Częstochowy. – Dzisiaj otaczamy swą miłością, modlitewną pamięcią i obecnością na tych uroczystościach bohaterów polskich wsi, którzy w okrutny sposób w pierwszym dniu II wojny światowej byli mordowani przez niemieckich okupantów – powiedział w homilii.

Po Eucharystii wierni udali się do Kaplicy Pamięci Narodu, gdzie pod tablicą Wincentego Witosa złożyli hołd i położyli kwiaty.

Krzyż wdzięczności

Peregrynacja przez stolice świata

Krzyż Wdzięczności peregrynujący po wszystkich stolicach świata w dniach 7-8 lipca br. nawiedził Jasną Górę. Krzyż ustawiono przed ołtarzem w Wieczerniku. Misja pielgrzymki z Krzyżem Wdzięczności wzięła swój początek w słowach, które przekazał Jezus jednemu z mieszkańców Ukrainy w dniu Zmartwychwstania w 2003 r. „Bierzcie Mój Krzyż i zanieście go do wszystkich stolic świata jako znak wdzięczności Bogu Wszechmogącemu za nasze zbawienie”. 10 marca 2004 r. w Watykanie Jan Paweł II pobłogosławił inicjatorów tej misji. Peregrynacja krzyża odbyła się już w 41 europejskich stolicach. Ma stanowić przygotowanie do jubileuszu 2000. rocznicy ukrzyżowania Jezusa i zjednoczyć w jedną rodzinę narody świata przy Jego krzyżu.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.