Wielki Post w życiu każdego chrześcijanina jest okresem bardzo ważnym. Ewangelia ukazuje nam Chrystusa, który udaje się na pustkowie, aby przez 40 dni pościć i oddawać się modlitwie. Jest cała sfera życia duchowego, którą trzeba pielęgnować. Wiąże się z tym zagadnienie sakramentów świętych, szczególnie pokuty i Eucharystii. Bardzo ważne znaczenie ma modlitwa, zarówno osobista, jak i rodzinna czy parafialna.

Pogłębianiu życia wewnętrznego służą też rekolekcje wielkopostne, które mają obudzić w nas wrażliwość na wołanie Chrystusa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1, 15). Nawrócić się to w duchu Ewangelii zbliżyć się do Chrystusa w modlitwie pełnej miłości. Miłość do Chrystusa pomoże Jego uczniom i wyznawcom jeszcze głębiej zobaczyć, co jest najważniejsze, co mniej ważne, a co zupełnie nieważne. By nasze życie było dobre, konieczna jest bowiem właściwa skala wartości. Trzeba o tym pamiętać, póki nie jest za późno. Z czym pójdziemy na tamten świat, na spotkanie z Bogiem?

Ważnym elementem naszego życia religijnego jest sprawa postu. Praktyka postna jest wyrazem naśladowania Chrystusa i znana jest od zarania chrześcijaństwa. W dzisiejszych czasach podejście do niej uległo dużym zmianom, szczególnie na Zachodzie, gdzie przywiązuje się do niej coraz mniejszą wagę. Ale i u nas niektórzy katolicy mówią niekiedy kąśliwie, że poszczą wtedy, kiedy muszą, bo i tak na co dzień jest niedostatek. Na szczęście wielu ludzi bardzo poważnie traktuje post. Przecież Chrystus przypominał nie tylko o modlitwie, ale i o poście. Więcej, powiedział, że pewien rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko przez post i modlitwę (por. Mk 9, 29).

Jest w naszym życiu sporo spraw trudnych, często wręcz beznadziejnych. Może właśnie w czasie Wielkiego Postu należałoby je przemyśleć i przemodlić, prosząc o miłosierdzie Boże, popierając swoją modlitwę postnym wyrzeczeniem i jałmużną.

Do miłosierdzia Bożego często uciekała się św. s. Faustyna. Oto przykład jej modlitwy do Boga: „Uciekam się do Twego miłosierdzia, Boże łaskawy, któryś sam jeden jest tylko dobry. Choć nędza moja wielka i przewinienia liczne, jednak ufam miłosierdziu Twemu, boś jest Bóg miłosierdzia i od wieków nie słyszano ani nie pamięta ziemia, ani niebo, by dusza ufająca miłosierdziu Twemu została zawiedziona. O Boże litości, Ty sam jeden usprawiedliwić mnie możesz i nie odrzucisz mnie nigdy, gdy się udaję skruszona do miłosiernego Serca Twego, u którego nikt nie doznał odmowy, choćby był największym grzesznikiem” (Dz. 1730).