Jubileuszowa – 90. Piesza Pielgrzymka Łódzka dotarła na Jasną Górę 24 sierpnia pod hasłem „Wierzcie w Ewangelię”. Przybyło 2,5 tys. pielgrzymów, których witał abp Marek Jędraszewski, metropolita łódzki. – Radośni i przede wszystkim w domu Matki, więc u siebie. I to jest chyba największe szczęście, które się wszystkim udziela, im, ale także mnie, kiedy mogę się z nimi tutaj spotkać i poczuć, że jestem naprawdę razem z pielgrzymami, ten sam lud Boży – mówił abp Jędraszewski. Wędrowało 30 kapłanów, 20 kleryków i 15 sióstr zakonnych. W czasie 4 dni pokonano 130 km. Piesza Pielgrzymka Łódzka na Jasną Górę po raz pierwszy wyruszyła w 1926 r. i odtąd zawsze udaje się tam na uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej.
Pielgrzymka Tarnowska
Błogosławieni czystego serca
Reklama
W 33. Pieszej Pielgrzymce Tarnowskiej, która 25 sierpnia dotarła przed Szczyt Jasnogórski, wędrowało ponad 7 tys. 160 osób. – Hasło pielgrzymki wyznaczył nam Ojciec Święty: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. To zadanie, które stawia przed nami Ojciec Święty Franciszek w czasie przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, dlatego że pielgrzymka to w większości ludzie młodzi. Podjęliśmy to hasło i ono wyznaczyło nam zarówno przygotowania, jak i to, co działo się na pielgrzymce – powiedział ks. Zbigniew Szostak, dyrektor pielgrzymki. W 25 grupach posługiwało aż 176 kapłanów, 87 kleryków, 13 diakonów i 40 sióstr zakonnych. W czasie 9 dni pątnicy pokonali 232 km. W pielgrzymce tarnowskiej pielgrzymowało wiele osób z zagranicy, m.in. z Niemiec, USA, Anglii, Chorwacji, Włoch, Meksyku, Brazylii, Kolumbii i Słowacji.
Na Jasnej Górze pątników witał biskup diecezji tarnowskiej Andrzej Jeż. W homilii zachęcał ich, by byli w dzisiejszym świecie zaczynem dobrej przemiany, świadkami Chrystusa, ludźmi o sercach zakochanych w Bogu. Podkreślił, że przybyli do źródła nadziei, aby umocnić się na dalszą drogę ziemskiego pielgrzymowania. – Dla tej chwili, dla tego spotkania warto było się trudzić, znosić wszelkie niedogodności dłuższego bycia w drodze. Dziecko, gdy tęskni za ukochaną matką, jest w stanie przebyć bardzo długą drogę, aby chociaż przez chwilę być znowu blisko niej. Spotkanie z matką bowiem, zarówno tą ziemską, jak i Niebieską, pokrzepia, podnosi na duchu, leczy z osamotnienia, z głodu szczerej i bezinteresownej miłości – powiedział bp Jeż i zwrócił uwagę, jak ważne jest świadectwo ludzi o sercach szczerze poświęconych Bogu w świecie pełnym krzyku i bylejakości.
Pielgrzymki w liczbach
120 Tysięcy pieszych pątników
Po pierwszym sierpniowym szczycie pielgrzymkowym, gdy na 15 sierpnia do Sanktuarium Jasnogórskiego przybyło 70 tys. osób, kolejną falę pielgrzymów odnotowano z okazji uroczystości Matki Bożej Częstochowskiej, przypadającej 26 sierpnia. Przybyło wtedy 34 tys. pielgrzymów.
Reklama
Od 16 do 25 sierpnia na Jasną Górę dotarły 92 pielgrzymki piesze. Podążało w nich 32 tys. 717 osób. W tym czasie przybyło także: 30 pielgrzymek rowerowych – 1200 osób, 1 pielgrzymka biegowa – 14 osób i pielgrzymka na rolkach – 100 osób, łącznie – ponad 34 tys. osób.
Najliczniejsze piesze pielgrzymki przed 26 sierpnia to: – 33. Piesza Pielgrzymka Tarnowska –7 tys. 164 osoby
– 90. Pielgrzymka Łódzka – 2 tys. 500 osób
– 39. Piesza Pielgrzymka Opolska – 2 tys. 500 osób
– 23. Piesza Pielgrzymka Gliwicka – 1 tys. 531 osób.
Ogółem od 23 maja br., czyli od początku sezonu pieszego pielgrzymowania, w 255 pieszych pielgrzymkach dotarło na Jasną Górę ok. 120 tys. osób.
Podane liczby odnoszą się do osób zgłoszonych organizatorowi do udziału w danej pielgrzymce. Praktyka pokazuje, że na sam dzień wejścia pieszej pielgrzymki przyjeżdżają na Jasną Górę także pątnicy wcześniej niezgłoszeni.
To nie koniec pieszych pielgrzymek. Na Jasną Górę mają jeszcze dotrzeć m.in.: 404. Piesza Pielgrzymka Żywiecka, Piesza Pielgrzymka z Olsztyna k. Częstochowy, 20. Piesza Pielgrzymka Świata Osób Słabych, Niepełnosprawnych, Ich Rodzin i Przyjaciół z Olsztyna k. Częstochowy i 9. Pielgrzymka Młodych Archidiecezji Katowickiej.
(BPJG)
Zapowiedzi
• 5-6 września 2015 r. – Pielgrzymka Rolników – Jasnogórskie Dożynki.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Jeśli pytasz dziś: czy dam sobie radę, odpowiadam ci: Nie, sobie rady nie dasz. Jeśli zaś pytasz: czy z Bożą i ludzką pomocą dam radę? Odpowiadam ci: tak, to jest pewne - powiedział metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy św. ze święceniami prezbiteratu w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Hierarcha udzielił święceń ośmiu diakonom, podkreślając, że przyszli kapłani nie są wolni od lęków, ale nie pozostają z nimi sami.
W homilii abp Adrian Galbas SAC nawiązał do własnych święceń sprzed 32 lat. Przyznał, że obok radości pamięta także „drżenie, lęk, a może nawet i przerażenie”. Zwrócił uwagę, że wymagania stawiane kandydatom do kapłaństwa są bardzo wysokie, a publicznie wypowiadane podczas święceń „chcę” oznacza zgodę na życie całkowicie oddane Chrystusowi i Kościołowi.
Jeśli pytasz dziś: czy dam sobie radę, odpowiadam ci: Nie, sobie rady nie dasz. Jeśli zaś pytasz: czy z Bożą i ludzką pomocą dam radę? Odpowiadam ci: tak, to jest pewne - powiedział metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy św. ze święceniami prezbiteratu w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Hierarcha udzielił święceń ośmiu diakonom, podkreślając, że przyszli kapłani nie są wolni od lęków, ale nie pozostają z nimi sami.
W homilii abp Adrian Galbas SAC nawiązał do własnych święceń sprzed 32 lat. Przyznał, że obok radości pamięta także „drżenie, lęk, a może nawet i przerażenie”. Zwrócił uwagę, że wymagania stawiane kandydatom do kapłaństwa są bardzo wysokie, a publicznie wypowiadane podczas święceń „chcę” oznacza zgodę na życie całkowicie oddane Chrystusowi i Kościołowi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
