Dnia 16 lutego 2014 r., tuż przed rozpoczęciem Apelu Jasnogórskiego, odszedł do Pana ks. inf. Józef Wójcik. Kapłan legenda, były proboszcz w Suchedniowie w diecezji sandomierskiej. Gdybym chciał jednym zdaniem spuentować życie tego wspaniałego człowieka, powiedziałbym: Kochał Kościół i Polskę. Czuł ducha wielkiego kard. Stefana Wyszyńskiego i niewątpliwie był jego rycerzem. Dla ks. Józefa pójście do więzienia dla sprawy Kościoła nie było żadną nadzwyczajnością. Był wierny Bogu i Ojczyźnie przez całe swoje kapłańskie życie. Całkowicie przyporządkował je Kościołowi i wszystkiemu, co jest mu najbardziej potrzebne.

Od młodości kapłańskiej ks. Józef był naznaczony przez władze PRL-u jako człowiek dla nich niebezpieczny, a nawet groźny. Dlatego kluczyki od więziennej kraty dla tego kapłana były zawsze w pogotowiu. Wiedział o tym sługa Boży kard. Wyszyński i sam niejednokrotnie chronił ks. Józefa przed zagrożeniami. Przeżywał też wciąż lęk, że ks. Wójcik może znów za taki lub inny czyn znaleźć się w odosobnieniu. Ale ks. Wójcik nie dbał o to. Wielokrotnie przesłuchiwany przez PZPR-owskich kacyków, wiedział, że najważniejsza jest jego godność ludzka i kapłańska. Miał uporządkowany stosunek do siebie i swojego kapłaństwa – kochał Kościół i wszystko, co w nim najważniejsze, było dla niego świętością.

Było czymś bardzo cennym, że ówczesny Kościół miał księży formatu ks. Wójcika, którzy w chwili próby potrafili być świadkami wiary. Świadectwa ks. Wójcika były składane w różnych okolicznościach, zarówno podczas przesłuchań, jak i na wolności, kiedy potrafił odwieźć samochodem przesłuchującego go funkcjonariusza milicji.

Tak się złożyło, że podczas ostatnich wakacji mogłem z ks. inf. Wójcikiem spędzić sporo czasu. I zobaczyłem człowieka ogromnej wiary i miłości do Ojczyzny, która mimo upływu lat wcale się nie zmniejszyła. Ten wielki ogień szedł zawsze razem z nim – wspaniałym człowiekiem i kapłanem. Ks. Józef nie rozstawał się z różańcem. Od razu było wiadomo, że to on najlepiej będzie prowadził nasze pacierze, modlitwy, liturgię. Nie wzbraniał się, przeciwnie – znajdował w tym upodobanie i chętnie pomagał w realizowaniu cnoty pobożności. W czasie wspólnych rozmów wspominał swoją trudną młodość, potrzebę dawania świadectwa dla Kościoła i Ojczyzny, jednak nie nosił w sercu żadnej niechęci czy żalu do tych, którzy go krzywdzili, z serca przebaczył wszystkim. W tym duchu, z życzliwością, miłością dla wszystkich i poczuciem humoru, szedł przez życie. Żył modlitwą, refleksją, oddaniem się Panu Bogu i Matce Najświętszej. Był cichy i serdeczny, godny kapłańskiego honoru infułata.

Największą jego dumą był fakt, że został złodziejem Matki Bożej Częstochowskiej. Bo to on wykradł w 1972 r. z Jasnej Góry zaaresztowany tam obraz Maryi, peregrynujący po Polsce – przez 6 lat wędrowały tylko same ramy. Ks. Józefowi udało się dowieźć obraz na szlak peregrynacji i znów Matka Boża mogła nawiedzać swoje dzieci. To wtedy nazwano go złodziejem w sutannie – w 2008 r. pod tym tytułem powstał spektakl Teatru Telewizji – a o jego odwadze i determinacji mówiła cała Polska. W 2003 r. wyemitowano o nim film dokumentalny pt. „Kapłan z Suchedniowa”. Ks. Józef pisze o tym wszystkim w swoich wspomnieniach, które przekazał nam zaledwie dwa dni przed swoją śmiercią.

Dziś wraz z całą Polską składamy temu wspaniałemu niezłomnemu Kapłanowi wielkie podziękowanie za jego wiarę i wierność polskiemu Kościołowi, która okazała się heroiczna przede wszystkim w walce o cześć i szacunek dla Królowej Polski, Pani naszej Jasnogórskiej.