23 czerwca 2006 r. wszystko się tutaj zaczęło... Na zawierciańskiej ziemi jako wotum wdzięczności miasta i archidiecezji za pontyfikat Ojca Świętego Jana Pawła II zrodziła się nowa wspólnota. Przylgnęło do niej określenie „parafia przy dworcu”, bo jej miejsce wyznaczono wśród bloków na ul. Wschodniej sąsiadujących z dworcami PKP i PKS. Od tej pory „Niedziela Częstochowska” towarzyszy jej dziejom, rozgrywającym się tu wydarzeniom i uroczystościom oraz budowie nowego kościoła, któremu patronuje Papież Polak
Zawierciańska wspólnota 22 października przeżywała odpust parafialny ku czci bł. Jana Pawła II. Eucharystii odpustowej przewodniczył i homilię wygłosił Pasterz Kościoła częstochowskiego, abp Wacław Depo. Ksiądz Arcybiskup udzielił też parafialnej młodzieży sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej. Jego wizyta stała się również okazją do spojrzenia na dzieło budowy kościoła, który swym kształtem nawiązuje do Placu św. Piotra w Rzymie.
Zimowa przerwa na budowie
Po zimowej przerwie, w kwietniu br. w „parafii przy dworcu” rozpoczął się budowlany ruch. Z dnia na dzień rosły mury nowej świątyni. Przez kolejne miesiące kościół został podniesiony niemalże do sklepienia. 7 listopada zakończono etap robót przewidzianych na bieżący rok poprzez zabetonowanie kolejnych sklepień kościoła. „Wszystkie plany zamierzone na ten rok zostały w 100 % wykonane. Po kanonizacji Patrona parafii w 2014 r. budowa wkroczy w kolejny etap i kościół zostanie zamknięty w stanie surowym. Jeśli Bóg pozwoli Pasterkę 2014r. przeżyjemy w murach nowej świątyni” – zaznacza proboszcz parafii, budowniczy kościoła, ks. Grzegorz Cyparski.
„Wszystkie prace, które w tegorocznym sezonie zostały zrealizowane to zasługa i ofiarność tutejszych wiernych. Poprzez ich materialne wsparcie możemy cieszyć się z dzieła, które cieszy serca i oczy Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć także o parafianach, którzy poprzez bezinteresowne prace fizyczne przyczyniają się do wznoszenia materialnego kościoła” – mówi wikariusz parafii, ks. Artur Jurczyk. Finansowe wsparcie jest niezwykle ważne, bez pieniędzy przy budowie ani rusz, jednak nie możemy pozwolić, by ta cala budowlana machina nas zdominowała” – dodaje Ksiądz Proboszcz. Dlatego w kaplicy trwa nieustanna modlitwa, która daje siłę, moc, duchowe wsparcie i błogosławieństwo, jakże potrzebne dla każdego z osobna, dla tutejszych rodzin i dla materialnego pomnika, którym jest kościół.
Budowa żywego pomnika nie ustaje
I choć na placu kościelnym przed zimą zamilkł budowlany ruch, to na pewno nie ma przerwy w budowie żywego pomnika dedykowanego Ojcu Świętemu. Wśród parafian zauważa się coraz silniejsze poczucie przynależności do nowej wspólnoty, zwłaszcza tych, którzy początkowo dość sceptycznie nastawieni byli do niej. Widać, że ludzie coraz liczniej gromadzą się na Mszach św. w swoim kościele, w którym zaczynają czuć się rodziną. Dla porównania w pierwszym roku istnienia parafii tylko 4 dzieci przystąpiło tutaj do I Komunii św. W bieżącym roku ich liczba wzrosła do 25. U progu istnienia w parafii zrodziło się wiele wspólnot, które stale się rozwijają. Na tym jednak nie koniec. Powstają też nowe, jak tworzący się Chór Parafialny dorosłych. Ministranci i lektorzy to grono 19 osób, do scholi należy 20 dzieci, są także Koła Różańcowe, które skupiają 160 osób oraz Czciciele Bożego Miłosierdzia – 72 parafian. Wspólnoty te każdego dnia omadlają dzieło budowy świątyni duchowej i materialnej. W parafii wydawana jest „Gazetka Parafialna”, z której wierni dowiadują się co słychać w tutejszej wspólnocie duchowej i na placu budowy oraz o życiu Kościoła w Polsce.
Rzym czeka!
W Roku Wiary tutejsi parafianie uczestniczyli w modlitewnych spotkaniach – każdego 13. dnia miesiąca, którym przewodniczył ks. dr Jan Koclęga, wykładowca WSD w Częstochowie. Przed nimi rekolekcje adwentowe, którymi zainaugurują przygotowania do kanonizacji Patrona parafii. A potem, jeśli tylko będą chętni czeka Rzym i pielgrzymka na tę historyczną uroczystość. „Wiadomo, że przyszły Papież jako biskup krakowski walczył o kościoły, miał głębokie przekonanie tego, że człowiek potrzebuje Boga, a kościoły materialne, parafie sprowadzają Boga Żywego na ziemię. Wydaje się, że teraz spoglądając z Domu Ojca na zawierciańskie dzieło bł. Jan Paweł II ogromnie się nim raduje, wspiera i błogosławi ludziom, którzy je realizują. Nie sposób, aby nas, wiernych parafii pod patronatem bł. Jana Pawła II, którzy budują żywy i materialny pomnik dla Ojca Świętego zabrakło w dniu kanonizacji na Placu św. Piotra w Rzymie. Zachęcam parafian do tej pielgrzymki, która jeszcze bardziej nas zjednoczy i scali” – mówi proboszcz, ks. Grzegorz Cyparski.
Znany historyk i pisarz Jarosław Pelikan w książce „Jezus przez wieki” stwierdza: „Gdyby szukać, która z postaci w historii na przestrzeni 2 tys., lat najpełniej wyraziła ideał Ewangelii i nauczania Jezusa Chrystusa, to trzeba by wskazać z całą pewnością na Świętego z Asyżu”. Zaś Ewa Szelburg-Zarębina pisarka, która nie kłaniała się komunistycznej władzy i ideologii – mówi: „Kiedy w głębi duszy pytam siebie, kim być powinnam, coraz częściej przychodzi mi na myśl św. Franciszek z Asyżu”. Jest on tym świętym w Kościele, który z niezwykłą łatwością unieważnia swą odległość czasową wobec każdej kolejnej epoki i każdego pokolenia, stając się przedziwnie bliskim ludziom każdego czasu. Mówi się o nim, że jest Świętym, który nie ma żadnych przeciwników ani pośród innych konfesji chrześcijańskich, ani wśród innych religii. Dzięki jego świętości i czynom oblicze Kościoła zyskało nowy, radosny rys franciszkanizmu powodujący czy niosący entuzjazm wiary i dynamikę działania.
Wpływ św. Franciszka na dzieje Kościoła i ludzkości jest po dziś dzień tak wielki, iż nie ma on równego sobie wśród świętych katolickich. Można bez przesady za Janem Rostworowskim powiedzieć, że wielkość św. Franciszka stanęła w poprzek biegu dziejów świata tak, iż każdopokoleniowy nurt historii otrzymuje coś z bogactwa Franciszkowego charyzmatu. Widać to i to w naszym pokoleniu XXI wieku, gdy szukamy natchnienia do właściwego odniesienia się do świata natury, dbałości o ekologię i przyjazny stosunek do świata roślin i zwierząt oraz wartości życia jako takiego. To też stanowi powód jawienia się współcześnie różnych wspólnot i grup duchowości czerpiących z ducha świętości św. Franciszka. Taki jest też powód, że wiele wspólnot parafialnych sięga po jego imię i jego patronat. Parafia nasza istnieje już 40 lat ciesząc się Jego duchową bliskością i patronatem.
Być ludźmi św. Franciszka, podjąć jego ideały i wartości to nadrzędny cel duszpasterstwa, radosnego entuzjazmu wiary i podążania drogą zbawienia w Franciszkowym stylu za Jezusem. Franciszkowy styl staje się bardziej dostępny i łatwiej go naśladować bo jest sprzymierzony z szarym, codziennym życiem człowieka, wraz z wszystkimi jego niespodziankami i problemami. Wszystko w nim staje się okazją do służenia Bogu i bliźnim w miłości. Chodzi przecież o całożyciową odpowiedź na miłość największą, jaką Bóg okazuje nam w Jezusie Chrystusie. Stąd wołanie Franciszka, aby Miłość była miłowana. Otwieranie się wierzących na tę Miłość jest zasadniczym pragnieniem chrześcijaństwa i największą potrzebą naszych czasów, o czym przypomina Ojciec Święty Benedykt XVI w encyklice „Caritas in Veritate”. Pytajmy za św. Franciszkiem czy Miłość jest miłowana, czy Chrystus jest miłością naszych ochrzczonych serc, czy jest przedmiotem miłości i wierności serca naszej Świętofranciszkowej wspólnoty.
Wiemy, że w ciągu 40 lat dzięki oddaniu i ofiarności mieszkańców parafii wyrosła jej struktura materialna i duszpasterska. Cieszy nas piękna od strony architektonicznej bryła kościoła, jego wyposażenie i wnętrze, a także właściwe oddalenie od hałaśliwej jezdni z ekranem zieleni. Wszystko to zostało ukształtowane rękami, ofiarnością, pracą i groszem dwu pokoleń wierzących.
Każdy kościół parafialny, zamieszkujący w nim sakramentalnie i działający przez duszpasterzy Chrystus, chce być duchowym domem naszego życia i zbawczego spełnienia. Duszpasterze swą troską pragną objąć w sposób szczególny chorych i starszych wiekiem, a także dzieci i młodzież. W programie wyjścia duszpasterskiego ku młodym zostało u nas otwarte boisko do piłki ręcznej i nożnej. Formuje się parafialna drużyna sportowa, jak również wspólnota KSM-u. Całą wspólnotę chórem modlitwy czyni wspaniały nasz chór „Cantilena”. W ramach obchodów 40-lecia odbył się radosny festyn parafialny, a do samej uroczystości liturgicznej przygotowały nas rekolekcje prowadzone przez ks. dr. Mariana Szymonika. 4 października miała miejsce centralna uroczystość 40-lecia istnienia parafii, której przewodniczył bp Antoni Długosz. Ksiądz Biskup w swoim wystąpieniu przypomniał franciszkański program życia.
Parafia chce być dynamiczną wspólnotą entuzjazmu i życia dla Chrystusa pod patronatem Wielkiego Świętego z Asyżu do którego modlimy się słowami bł. Jana Pawła II: „Ty, który tak bardzo przybliżyłeś Chrystusa Twojej epoce, pomóż nam przybliżyć Chrystusa naszej epoce i naszym trudnym, krytycznym czasom. Wspieraj nas”.
Ozeasz patrzy na królestwo północne w czasie przewrotów oraz politycznej gorączki. Władcy pojawiają się szybko. Znikają szybko. Pan mówi: „Ustanawiali królów, lecz beze Mnie”. Słowa te osądzają politykę odłączoną od przymierza. Lud szuka bezpieczeństwa w dworze, dyplomacji oraz kulcie urządzonym po swojemu. Samaria posiada swego cielca. To znak religii dopasowanej do wygody państwa. Prorok przypomina, że bożek jest dziełem rąk ludzkich. Skoro człowiek go wytwarza, nie może od niego otrzymać życia. Ozeasz dotyka tu pierwszego przykazania oraz samej prawdy o Bogu. Obraz siewu oraz burzy odsłania mechanizm grzechu. „Sieją wiatr. Zbierają burzę”. Małe odstępstwo nie pozostaje małe. Wydaje owoc większy od zasiewu. Taki jest dynamizm zła. Druga część czytania mówi o mnożeniu ołtarzy. Ołtarz miał służyć spotkaniu z Panem. Gdy kult zostaje odłączony od posłuszeństwa, mnożenie ołtarzy mnoży winę. Bóg wspomina o swej tôrāh. Tôrāh oznacza tu nauczanie prowadzące do życia. Izrael uznał je za coś obcego. To bardzo bolesna diagnoza. Słowo Boga przestało być domem dla serca. Nawet ofiary nie zostają przyjęte. Sam obrzęd nie ocala. Dobra nowina ukryta w tym surowym fragmencie polega na samym fakcie upomnienia. Pan mówi jeszcze do swego ludu. Nie milczy. Ostrzega, by zatrzymać drogę ku niewoli.
Goście z Libanu w Bełchatowie. Modlitwa w rycie maronickim
Parafia Miłosierdzia Bożego w Bełchatowie gościła kapłanów z Libanu, którzy przybliżyli wiernym duchowość Kościoła maronickiego oraz postać św. Szarbela Makhloufa. Wspólna modlitwa stała się także okazją do zawierzenia Bogu intencji pokoju na świecie.
Do Bełchatowa przybyli ks. Elie Lahoud oraz ks. Fabio Loutfi Pereira. Towarzyszył im Jacek Paweł Pajor, propagator kultu św. Szarbela w Polsce i Europie, działający z ramienia Zakonu Libańskich Maronitów za zgodą o. Charbela Beirouthy OLM. W spotkaniu uczestniczyła również jego córka Róża.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
